Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 lipca 2004 r. A. O.-K. wniosła skargę na postanowienie Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 24 czerwca 2004 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Toruniu z dnia 29 stycznia 2004 r., zn. [...] wszczynające postępowanie egzekucyjne wobec A. O.-K. i nakładające karę grzywny celem przymuszenia wykonania, określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Toruniu z dnia 4 czerwca 2001 r., zn. [...] obowiązku dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanego garażu.
Pismem z dnia 17 sierpnia 2004 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł. w terminie siedmiu dniu pod rygorem odrzucenia skargi.
W dniu 27 sierpnia 2004 r. A. O.-K. wniosła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie.
Postanowieniem z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt II SA/Bd 679/04, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Pismem z dnia 16 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał skarżącą do sprecyzowania czy przedmiotem skargi jest postanowienie z dnia 21 czerwca 2004 r. czy z dnia 24 czerwca 2004 r. pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem z dnia 26 listopada 2004 r. skarżąca poinformowała
Sąd, że nie rozumie, dlaczego wydano dwie takie same decyzje, ale odwołuje się od obu postanowień, ponieważ mają podobny sens i ten sam numer.
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2004 r. odmówiono ponownie przyznania skarżącej prawa pomocy. Stwierdzając, że skarżąca nie wykazała braku możliwości poniesienia choćby części kosztów postępowania.
Drugim postanowieniem z dnia 9 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca nie określiła, które postanowienie skarży, a podanie przez nią, że skarży oba, wskazane przez Sąd w wezwaniu, postanowienia nie stanowi uzupełnienia braku formalnego skargi.
W dniu 21 stycznia 2005 r. pełnomocnik skarżącej, adwokat J. M. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2004 r. Pełnomocnik podniósł, że skarżąca nie miała należytej reprezentacji przed Sądem.
Postanowieniem z dnia 3 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę kasacyjną A. O.-K. z powodu nie wskazania podstaw kasacyjnych.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie, w którym twierdzi, że jest ono zasadne, ponieważ sprawa została zakończona merytorycznie przed ostatecznym rozpoznaniem wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie może być uwzględnione. Stosownie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w
Sygn. akt II OZ 256/05 całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem żądanego uchylenia bądź zmiany.
Są to niezbędne elementy dodatkowe (określone w drugiej części art. 176 p.p.s.a.), wykraczające poza wymogi dotyczące innych pism procesowych. Brak któregokolwiek elementu dodatkowego wymienionego w powyższym artykule, powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej, ponieważ Sąd nie może rozpatrzyć skargi kasacyjnej. Skoro Naczelny Sąd Administracyjny, pomijając rozważenie nieważności postępowania, jest związany granicami kasacji, to granice te muszą być wyznaczone we wnoszonej skardze kasacyjnej.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedstawienie podstaw kasacyjnych nie może ograniczać się do zacytowania treści art. 174 p.p.s.a. Należy wskazać, na czym polegała błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Opierając skargę kasacyjną na naruszeniu przepisów postępowania należy wskazać, które przepisy prawa procesowego zostały naruszone przez Sąd i określić, jaki miało to wpływ na wynik sprawy.
Brak formalny w zakresie podstaw kasacji jest brakiem istotnym i nieusuwalnym w drodze wezwania do uzupełnienia braków formalnych, jak wskazał również Sąd pierwszej instancji.
Dlatego w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.