Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił Stowarzyszeniu Federacja Zielonych w Białymstoku w likwidacji przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia na postanowienie Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia 17 stycznia 2012 r. w przedmiocie uznania za bezzasadne zażalenia na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Hajnówce.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że w aktach sprawy objętej przedmiotowym wnioskiem o wyłączenie sędziów i referendarzy (k. 44 akt sprawy II SA/Bk 225/12) znajduje się odpis prawomocnego postanowienia XII Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 27 stycznia 2012 r., z którego wynika, że skarżące Stowarzyszenie zostało rozwiązane na podstawie art. 31 pkt 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 855 ze zm.). Jednocześnie Sąd Rejonowy zarządził likwidację Stowarzyszenia.
Rozwiązanie stowarzyszenia przez sąd oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności. Pozostać może jedynie majątek stowarzyszenia, w tym i wierzytelności, a także roszczenia wobec niego. Dlatego też przeprowadza się likwidację stowarzyszenia, którą zajmuje się likwidator. Podkreślić jednak należy, że działalność likwidatora rozciąga się jedynie na sprawy majątkowe, a nie na statutową działalność rozwiązanego stowarzyszenia. Należy więc przyjąć, że w okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło - art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o stowarzyszeniach (por. S. Sarnecki, Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, Kraków 2000, s. 77).
Oznacza to, że rozwiązane Stowarzyszenie nie posiada zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym - art. 25 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."). Brak ten jest brakiem nieusuwalnym. To z kolei oznacza, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenie jest zażaleniem z innych przyczyn niedopuszczalnym i jako takie podlega odrzuceniu (art. 178 i art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.).
Mając powyższe na uwadze i na podstawie art. 178 oraz art. 180 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracji orzekł jak w sentencji postanowienia.