Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 3 października 2018 r., sygn. II SA/Bd 907/18, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) odrzucił skargę M. B. (dalej jako skarżąca) na uchwałę Rady Miejskiej w Koronowie z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że obecnie obowiązujące przepisy art. 53 P.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym im na mocy nowelizacji tych ustaw dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U., z 2017 r., poz. 935, dalej ustawa nowelizująca), która weszła w życie od 1 czerwca 2017 r., nie będą miały zastosowania w odniesieniu do wniesionej przez skarżącą skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Koronowie z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd stwierdził, ze w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie przepisy w brzmieniu sprzed zmiany z 1 czerwca 2017 r., gdyż zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (co dotyczy art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia wżycie niniejszej ustawy.
Sąd dokonał oceny zachowania przez skarżącą terminu do wniesienia skargi na uchwałę uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 P.p.s.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) oraz uchwałę siedmiu sędziów NSA z 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt: II OPS 2/07 publ. ONSAiWSA 2007 nr 3, poz. 60 wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania.
Sąd przedstawił jak w świetle powyższej uchwały NSA należy interpretować art. 53 § 1 i 2 P.p.s.a. i stosując się do poglądów tam wyrażonych uznał, że skarżąca wnosząc skargę w niniejszej sprawie nie dochowała terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej w Koronowie z dnia [...] września 2009 r. W związku z powyższym skargę tą należało odrzucić stosownie doi art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 P.p.s.a.
Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc, że WSA w Bydgoszczy odrzucając skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Koronowie z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "poprał przestępstwo Burmistrza Koronowa S. G. i podległych mu urzędniczek" bowiem odrzucił skargę pomimo rażącego naruszenia prawa przez ww. osoby.
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca koncentruje swoje zarzuty odnosząc się do kwestii związanych z zaskarżoną uchwałą jednakże nie podnosi jakichkolwiek zarzutów w stosunku do istoty postanowienia sądu, które jest przedmiotem wywiedzionego zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał, że skarga wniesiona przez skarżącą na uchwałę Rady Miejskiej w Koronowie z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2 P.p.s.a.
Sąd ten słusznie zauważył, że do wniesionej skargi będą miały zastosowanie art. 53 § 1 i 2 P.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed nowelizacji tychże ustaw dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U., z 2017 r., poz. 935, dalej ustawa nowelizująca), która weszła w życie od 1 czerwca 2017 r. Zawarty w art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepis o charakterze intertemporalnym stanowi jednoznacznie, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (P.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia wżycie niniejszej ustawy.
Wobec powyższego należało ustalić czy skarga wniesiona w niniejszej sprawie została wniesiona w trybie i terminach przewidzianych w ww. przepisach.
Zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Natomiast na mocy uchwały siedmiu sędziów NSA z 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt: II OPS 2/07 publ. ONSAiWSA 2007 nr 3, poz. 60 przyjmuje się, że do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ma zastosowanie art. 53 § 1 i 2 P.p.s.a.
Wobec tego skargę na uchwałę składa się w terminie 30 dni od doręczenia skarżącemu przez organ odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa a w razie braku takiej odpowiedzi organu w tym terminie zastosowanie ma sześćdziesięciodniowy termin dla wniesienia skargi, który biegnie od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa do organu. Warunkiem wniesienia skargi jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Jak wynika z przywołanej uchwały NSA ustawa o samorządzie gminnym nie wiąże wniesienia skargi z terminem do załatwienia wezwania. Tym samym skarżący nie musi wyczekiwać na odpowiedź właściwego organu, tzn. ma prawo wezwać organ do usunięcia naruszenia i wkrótce potem wnieść skargę do sądu, a skarga taka nie będzie skargą przedwczesną. Istotne jest by przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia, a wezwanie to ma być bezskuteczne.
Uchwała stanowi, że bezskuteczność wezwania zachodzi zarówno wówczas, gdy właściwy organ nie uwzględni wezwania i to stanowisko przedstawi w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajmie stanowiska w sprawie wezwania i nie udzieli odpowiedzi skarżącemu. W każdym z tych przypadków jednak będzie miał zastosowanie inny termin dla wniesienia skargi – bądź trzydziestodniowy, bądź też sześćdziesięciodniowy. Jeśli skarżący po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia otrzyma odpowiedź na wezwanie i stwierdzi, że nie jest ono skuteczne, to wówczas może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpowiedzi na wezwanie. Ów termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi zaczyna biec tylko wówczas, gdy doręczenie odpowiedzi na wezwanie nastąpi przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, chyba że skarżący już wcześniej nie czekając na odpowiedź złoży skargę. Jeśli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, a skarżący oczekuje na stanowisko organu, to powinien wnieść skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania.
W ocenie NSA, Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 53 § 1 i 2 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 1 czerwca 2017 r. bowiem zgodna jest ona z wykładnią tego przepisu zawartą w uchwale NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07.
Mając na uwadze fakt, że skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą w piśmie z dnia 12 kwietnia 2018 r., które w tym dniu wpłynęło do organu, oraz to, że organ ustosunkował się odmownie do tego wezwania pismem z dnia 16 kwietnia 2018 r., doręczonym skarżącej w dniu 4 maja 2018 r., to należało uznać, że dla wniesienia skargi na uchwałę będzie właściwy termin 30 dni od dnia otrzymania negatywnej odpowiedzi organu na wezwanie. Termin ten zaczął bieg w momencie doręczenia odpowiedzi skarżącej i upływał w dniu 4 czerwca 2018 r.
Termin 60 dni nie miał zastosowania gdyż organ udzielił odpowiedzi przed upływem 60 dni od złożenia wezwania uznając wezwanie za bezskuteczne.
Skoro skarga została wniesiona do WSA w Bydgoszczy w dniu 10 lipca 2018 r., to niewątpliwie uczyniono to z uchybieniem terminu do jej wniesienia, określonym przepisami art. 53 § 1 i 2 P.p.s.a.
Natomiast uchybienie terminu do wniesienia skargi jest przesłanką odrzucenia skargi przez sąd wskazaną w art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Tym samym, zdaniem NSA, brak było podstaw aby kwestionować legalność wydanego przez Sąd I instancji postanowienia o odrzuceniu skargi.
Należy jednocześnie zaznaczyć, że skarżąca w zażaleniu nie podniosła zarzutów, które wskazywałyby na wadliwość wydanego przez sąd rozstrzygnięcia. Strona skoncentrowała się na kwestionowaniu meritum zaskarżonej uchwały co nie stanowiło przedmiotu zaskarżonego postanowienia. Istotą rozstrzygnięcia było ustalenie, że skarżąca wnosząc skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Koronowie z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zachowała terminów przewidzianych dla tego typu skargi, określonych w art. 53 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 1 czerwca 2017 r. Należało podważyć ustalenia Sądu w zakresie niedochowania terminu do wniesienia skargi. W zażaleniu brak tego rodzaju argumentacji a zatem należało uznać je za nieskuteczne. Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że skarga została wniesiona po terminie i jako taka podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.