Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, postanowieniem z dnia 22 października 2010 r. odrzucił skargę A. R. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia (...) sierpnia 2010 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku zamurowania otworów okiennych, jako wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Pismem z dnia 6 grudnia 2010 r. A. R. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia ww. skargi podnosząc, iż uchybienie terminowi nie było przez niego zawinione, gdyż w okresie od 8.08.2010 r. do 13.09.2010 r. przebywał w szpitalu z uwagi na ciężki uraz głowy skutkujący licznymi przypadkami utraty przytomności. Wnoszący wskazał, że mając świadomość konieczności niezwłocznego działania złożył skargę w kolejnym dniu po wypisie ze szpitala, stosownie do pouczenia zawartego w decyzji ww. organu z dnia (...) sierpnia 2010 r. Ponadto A. R. przyznał, iż nie miał świadomości, iż powinien jednocześnie złożyć wniosek o przywrócenie terminu a o popełnionym zaniechaniu dowiedział się dopiero podczas spotkania z radcą prawnym w dniu 3 grudnia 2010 r.
Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 1185/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił powyższy wniosek. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie ustanie przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia skargi nastąpiło najpóźniej w dacie doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi, tj. 3 listopada 2010 r. W takiej sytuacji siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął z dnia 10 listopada 2010 r. W związku z tym wniosek z dnia 6 grudnia 2010 r. jako spóźniony podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W zażaleniu na powyższe postanowienie A. R. wskazał, że odpis postanowienia o odrzuceniu jego skargi z uwagi na naruszenie terminu do jej złożenia, który upłynął 10 września 2010 r., otrzymał nie 3 a 8 listopada 2010 r. Pismo zawierające skargę skarżący nadał wprawdzie dopiero 14 września 2009 r., ale powyższe uchybienie nie było przez niego zawinione, gdyż od 8.08.2010 r. do 13.09.2010 r. przebywał on w szpitalu. Skarżący wskazał, że nie miał świadomości, iż powinien wraz ze skargą złożyć wniosek o przywrócenie terminu – dowiedział się o tym dopiero podczas kontaktu z radcą prawnym w dniu 3 grudnia 2010 r. i w tym dniu ustała dla niego przyczyna uchybienia terminu.
Ponadto skarżący podkreślił, że skargę wniósł następnego dnia po wypisaniu ze szpitala oraz że podczas kolejnych dni odczuwał nadal skutki przebytego urazu co mogło mieć wpływ na niezrozumienie pouczenia Sądu, zwłaszcza, że dotyczyło nieznanych mu zagadnień z zakresu prawa. Sądowi I instancji zarzucono ponadto nie odniesienie się w zaskarżonym postanowieniu do argumentacji podniesionej przez skarżącego we wniosku z dnia 6 grudnia 2010 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a. uchybiony termin do dokonania określonej czynności procesowej Sąd może przywrócić na wniosek strony, jednakże wniosek ten musi spełniać określone przepisami warunki. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie siedmiu dni od momentu ustania przyczyny uchybienia, dokonać uchybionej czynności, uprawdopodobnić okoliczność wskazując na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 p.p.s.a.). Wymogi te muszą być spełnione łącznie, brak któregokolwiek z nich uniemożliwia przywrócenie terminu. Warunkiem rozpoznania takiego wniosku jest jego złożenie w terminie siedmiu dni od dnia, w którym ustała przyczyna uniemożliwiająca dokonanie czynności procesowej w terminie. Niezachowanie siedmiodniowego terminu powoduje odrzucenie wniosku na podstawie art. 88 p.p.s.a.
Sąd I instancji zastosował w sposób prawidłowy ww. przepisy. Słusznie Sąd ten stwierdził, że przyczyna uchybienia terminu w niniejszej sprawie ustała w dniu, w którym doręczono skarżącemu odpis postanowienia o odrzuceniu skargi. Zgodzić się należy w tym miejscu ze skarżącym, iż błędnie wskazano w zaskarżonym postanowieniu dzień, w którym doręczono mu ww. odpis – z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż doręczenie to miało miejsce 8 listopada 2010 r. w związku z czym termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął 15 listopada 2010 r. Powyższe nie zmienia jednak faktu, że przedmiotowy wniosek z dnia 6 grudnia 2010 r. skarżący złożył po upływie terminu do jego wniesienia.
Odnośnie zarzutu nieodniesienia się Sądu I instancji do argumentów przedstawionych we wniosku o przywrócenie terminu wskazać należy, że wymóg złożenia wniosku o przywrócenie terminu w siedmiodniowym terminie jest warunkiem formalnym rozpoznania wniosku, który sąd ma obowiązek badać w pierwszej kolejności, przed dokonaniem jego oceny merytorycznej, a więc przed rozpoznaniem czy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Odnośnie natomiast braku świadomości skarżącego o wymogu dołączenia do skargi wnoszonej po upływie terminu wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia wskazać należy, że nieznajomość prawa nie może uzasadniać przywrócenia uchybionego terminu (postanowienie NSA z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt I GZ 191/08).
Ponadto, jak wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 stycznia 2010 r. (sygn. akt I OZ 1166/09), nie można przyjąć, iż wynikający z art. 6 p.p.s.a. obowiązek informowania przez sąd stron postępowania o czynnościach procesowych i skutkach prawnych tych czynności obejmuje pouczanie o treści przepisów przewidujących przywrócenie terminu. Sąd nie jest bowiem zobowiązany do szczegółowego instruowania strony co do wszelkich możliwych zachowań (por. wyrok SN z dnia 13 lipca 2000 r. II UKN 639/99). Wskazówki i pouczenia sądu powinny bowiem dotyczyć dokonywanych przez stronę czynności procesowych na danym etapie postępowania sądowoadministracyjnego i w powstałej sytuacji procesowej, a zatem mogą dotyczyć np. możliwości i sposobu wnoszenia środków zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy prawidłowo zatem zaskarżonym postanowieniem odrzucił przedmiotowy wniosek.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.