Postanowienie NSA z 20 marca 2018 r., II OZ 258/18

Wydany

20 marca 2018 r.

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 20 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 906/17 o odrzuceniu skargi D. W., M. W., M. W. i J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia postanawia:

Skład

Sędzia NSA Robert Sawuła

Sentencja

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 906/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił skargę D. W., M. W., M. W. i J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 26 maja 2017 r. do sądu wpłynął na urzędowym formularzu PPF wniosek D. W. i M. W. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 6 lipca 2017 r. starszy referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił D. W. i M. W. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Powyższe postanowienie zostało doręczone wnioskodawcom w dniu 28 lipca 2017 r. Na skutek powyższego skarżący wnieśli sprzeciw od postanowienia referendarza. Postanowieniem z dnia 20 września 2017 r. WSA w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Odpis postanowienia z dnia 20 września 2017 r. wraz z pouczeniem o braku przysługujących środków zaskarżenia został doręczony skarżącym 10 października 2017 r.

Wobec powyższego zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII WSA w Warszawie z dnia 27 września 2017 r. wezwano skarżących do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi na postanowienie GINB w kwocie 100 zł, wyznaczając skarżącym 7-dniowy termin, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zawierało pouczenie mówiące, iż w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy złożenie kolejnego wniosku w tym przedmiocie nie wstrzymuje biegu do uiszczenia wpisu sądowego. Powyższe zarządzenie doręczone zostało skarżącym w dniu 18 października 2017 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru k. 72-75 akt sądowych), wobec czego termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał w dniu 25 października 2017 r.

Skarżący nie uiścili należnego wpisu od skargi, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy notatka pracownika tegoż sądu. Wynika z niej, że w Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy do dnia 31 października 2017 r. (k. 81 akt sądowych).

Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro skarżący nie uiścili wpisu, przez co nie uzupełnili braków formalnych skargi, to zachodziła podstawa do odrzucenia skargi.

Zażalenie (zatytułowane jako "Doniesienie") na powyższe postanowienie wnieśli D. i M. W. Żalący nie zgodzili się z zapadłym rozstrzygnięciem i wskazali, że są dyskryminowani przez sąd oraz organy nadzoru budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej Ppsa) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (skargę), aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3). W sprawie niniejszej WSA w Warszawie zastosował przepis powyższy w sposób prawidłowy. Pomimo bowiem skutecznego wezwania skarżący nie uiścili wpisu od skargi w zakreślonym przez sąd terminie. Próby uzyskania prawa pomocy zakończyły się dla skarżących odmową. W takiej sytuacji sąd pierwszej instancji był zatem zobowiązany skargę odrzucić jako nieopłaconą na podstawie powołanego wyżej przepisu.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zażalenie nie zawiera argumentacji mogącej podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.