Uzasadnienie
U z a s a d n i e n i e.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Z. C. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
W treści uzasadnienia swego postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż z akt sprawy wynika, że skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, posiada dom w stanie surowym o pow. 190 m2, mieszkanie własnościowe o pow. 88 m2, nieruchomość rolną o pow. 7,52 ha przeliczeniowego. Ponadto skarżący otrzymuje dochód w wysokości 1259,61 PLN (emerytura), dodatkowo uzyskuje dochód ze sprzedaży mleka oraz z prowadzenia gospodarstwa rolnego (11.000 PLN za 2004 rok). Z wniosku skarżącego wynika, iż wnioskodawca spłaca cztery kredyty w wysokościach - 5,428,9 USD; 97,72 CHF; 12.000 PLN; 3,900 PLN. Skarżący posiada stały dochód, do którego dochodzą także okresowe dochody.
W ocenie Sądu I instancji Zdzisław Chochorowski jest więc w stanie ponieść koszty sądowe w sprawie i z tych względów na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej p.p.s.a.- odmówiono przyznania prawa pomocy skarżącemu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z. C., w którym wskazał, iż sam do tej pory ponosił wszystkie koszty związane z prowadzeniem postępowania sądowego, opłacał podróże, koszty pobytu, opłaty związane z prowadzeniem korespondencji. Stwierdził, iż nie stać go już na dalsze ponoszenie kosztów sądowych.
Wskazując na powyższe okoliczności strona skarżąca wniosła o uwzględnienie zażalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie strony skarżącej nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy.
Mając na uwadze treść powołanego art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz okoliczności przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie udowodnił zaistnienia przesłanek uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym. We wniesionym zażaleniu skarżący także nie wskazał na istnienie takich okoliczności, które pozwalałyby na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd I instancji, co do sytuacji materialnej strony skarżącej.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji niniejszego postanowienia.