Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Wspólnocie Mieszkaniowej ul. [...] w Warszawie oraz Wspólnocie Mieszkaniowej ul. [...2] w Warszawie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie uzgodnienia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Uzasadniając powyższe postanowienie Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż skarżący nie wykazali, aby zachodziło prawdopodobieństwo wystąpienia niebezpieczeństwa znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwaną- p.p.s.a.). Sąd wskazał, iż z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji nie można w ogóle mówić o ewentualnym powstaniu skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzgodnienie bowiem lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie przesądza jeszcze o lokalizacji inwestycji i nie upoważnia też do rozpoczęcia robót budowlanych. Ustala jedynie czy projektowane zamierzenie inwestycyjne, planowane na określonym obszarze jest zgodne z przepisami prawa oraz ewentualnie określa warunki, jakie należy spełnić w dalszym etapie procesu inwestycyjnego.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosły Wspólnoty Mieszkaniowe przy ul. [...] i [...2] w Warszawie, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z tym skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie jego wykonania w całości i poprzedzającego je postanowienia Stołecznego Konserwatora Zabytków.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał błędnych ustaleń faktycznych nie dostrzegając, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego skarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie Stołecznego Konserwatora Zabytków, uzgadniające projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegające na realizacji garażu podziemnego dla samochodów osobowych wraz z infrastrukturą techniczną, z wjazdem od ul. [...], pod warunkiem wykonania ekspertyzy geotechnicznej w zakresie skarpy i budynków zlokalizowanych przy ul. [...],[...] i [...]. Z projektu decyzji o lokalizacji celu publicznego wynika, iż planowana inwestycja polega na realizacji dwukondygnacyjnego garażu podziemnego dla samochodów osobowych na ok. 65 miejsc postojowych z wjazdem od ul. [...]. Zgodnie z ekspertyzą "Opinia budowlano- konstrukcyjna" dotyczącą muru granicznego znajdującego się pomiędzy działkami [...] przy ul. [...],[...] i [...] a działką nr [...] przy ul. [...]" sporządzoną w listopadzie 2007 r. nie powinna być prowadzona żadna inwestycja budowlana związana z budową garaży podziemnych dla samochodów osobowych, ponieważ budowla ta uszkodzi istniejący mur oporowy graniczny i naruszy w sposób jednoznaczny jego przeznaczenie, a tym samym naruszy istniejąca skarpę.
Z opinii wynika również, iż mur oporowy należy wzmocnić, a nie go dewastować, a górny poziom wzdłuż całego terenu muru granicznego nie może być obciążany. W ocenie skarżących realizacja przedmiotowej budowli doprowadzi do katastrofy budowlanej.
Ponadto skarżący wskazali, że Sąd rozpatrując wniosek powinien mieć na uwadze okoliczności nawet nie podniesione we wniosku, jeżeli możliwe jest ich wyinterpretowanie na podstawie akt sprawy, bowiem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, może zachodzić nie tylko po stronie wnioskodawców. Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie musi mieć charakteru materialnego, ale taki iż nie będzie mogła być później wynagrodzona przez zwrot pełnego świadczenia, ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpatrywane zażalenie Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...2] w Warszawie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga wniesiona na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymujące w mocy postanowienie Stołecznego Konserwatora Zabytków, którym to postanowieniem uzgodniono projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na realizacji garażu podziemnego dla samochodów osobowych wraz z infrastrukturą techniczną z wjazdem od ul. [...], zlokalizowanej na działkach ewid. Nr [...] i [...] z obrębu [...] w W., pod warunkiem wykonania ekspertyzy geotechnicznej w zakresie stabilności skarpy i budynków zlokalizowanych przy ul. [...],[...] i [...].
Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, iż charakter powyższego postanowienia, wbrew twierdzeniom podnoszonym w zażaleniu, nie uzasadnia jego wstrzymania. Gdyby jak chcą skarżący nastąpiło wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, to takie orzeczenie nakazujące wstrzymanie byłoby bezprzedmiotowe, bowiem skarżone postanowienie dotyczące uzgodnienia lokalizacji planowanej inwestycji nie podlega wykonaniu, o jakim mowa we wniesionym zażaleniu. Na podstawie skarżonego postanowienia inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. Nie można więc kwalifikować zaskarżonego postanowienia, jako ewentualnej przyczyny powstania katastrofy budowlanej.
Podkreślić trzeba, iż przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 146; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, t. 1). Postanowienie objęte skargą w przedmiotowej sprawie do takich aktów nie należy. Z tych też względów nie może strona skarżąca skutecznie wywodzić naruszenia w warunkach przedmiotowej sprawy art. 61 § 3 p.p.s.a.
Stwierdzić też należy, że przytoczona we wniesionym zażaleniu argumentacja jest niewątpliwie istotna, ale nie dla skarżonego postanowienia odnoszącego się do kwestii wstrzymania rozstrzygnięcia objętego wniesioną do Sądu pierwszej instancji skargą. Do kwestii przedstawionych we wniesionym zażaleniu będzie się mógł odnieść Sąd dopiero w wyniku rozpoznania wniesionej do niego skargi, a nie na etapie rozstrzygania przedmiotowego wniosku. Podkreślić należy, iż Sąd na etapie postępowania związanego z rozpatrzeniem wniosku opartego art. 61 § 3 p.p.s.a., nie dokonuje oceny zasadności skargi, a tego w zasadzie domaga się strona skarżąca (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność zaskarżonego aktu z prawem, która jest przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a., są dwiema odmiennymi kwestiami. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności rozstrzygnięcia z prawem, a zwłaszcza orzeczenie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepubl.).
Analiza treści rozpatrywanego zażalenia wskazuje na to, że strona skarżąca nie odróżniła okoliczności związanych z wydaniem przedmiotowego postanowienia, a kwestii jakie są przedmiotem badania w przypadku oceny aktu będącego przedmiotem skargi. W konsekwencji zaskarżone postanowienie podjęte przez Sąd pierwszej instancji należało uznać za prawidłowe.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.