Postanowienie NSA z 9 marca 2006 r., II OZ 262/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 marca 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. i A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 1308/05 o odmowie przyznania skarżącym prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi W.i A. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 lipca 2005r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: - oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1308/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił W. i A. P. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący mają mieszkanie o pow. 56 m2, a łączny dochód gospodarstwa domowego skarżących wynosi miesięcznie 3009,21 zł netto. Wykazane przez skarżących wydatki związane z opłatami na czynsz, gaz światło, telefon i abonament telewizyjny są wydatkami ponoszonymi przez przeciętne gospodarstwo domowe. Z uwagi na powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sytuacja materialna skarżących nie uzasadnia przyznania prawa pomocy.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli skarżący podnosząc, że są zadłużeni na kwotę przekraczającą 21.000 zł i nie stać ich na poniesienie kosztów wpisu od skargi, który w niniejszej sprawie wynosi 200 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Sąd może na wniosek osoby fizycznej przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, spoczywa na wnioskodawcy.

W odniesieniu do zarzutów zażalenia stwierdzić należy, że Sąd I instancji zbadał wnikliwie sytuację majątkową skarżących i biorąc po uwagę ich dochody i możliwości finansowe zasadnie doszedł do przekonania, że poniesienie kosztów postępowania sądowego nie przekracza ich możliwości finansowych. W szczególności zgodzić się trzeba z twierdzeniem Sądu, iż łączny dochód w kwocie przekraczającej 3000 zł netto miesięcznie jest dochodem umożliwiającym uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 200 zł, kwocie niewygórowanej w stosunku do dochodu.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.