Postanowienie NSA z 17 marca 2020 r., II OZ 262/20

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. i G. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2662/19 o odrzuceniu skargi K. K. i G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Jacek Chlebny przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2662/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. K. i G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2019 r. w przedmiocie nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom i zwrócił skarżącym uiszczony przez nich wpis od skargi.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd podniósł, że zarządzeniem z 8 listopada 2019 r., wezwano skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi m.in. przez nadesłanie 20 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem własnoręcznymi podpisami obydwojga skarżących wraz z kserokopiami dołączonych do skargi załączników – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący podali numery PESEL oraz oświadczyli, że przesyłają kserokopię poświadczonych za zgodność z oryginałem dołączonych do skargi załączników. Faktycznie do pisma dołączono jednak plik dokumentów, który stanowi 1 komplet tych załączników. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie czyni to zadość wezwaniu, ponieważ skarżący nie nadesłali wymaganej liczny odpisów skargi z załącznikami dla doręczenia pozostałym stronom postępowania. Podkreślił, że nie budzi wątpliwości, że w piśmie przesłanym do skarżących w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości pouczono o treści wezwania i skutkach jego niewykonania. Skarżący po doręczeniu wezwania nie zgłosili żadnych wątpliwości co do treści wezwania. Nie kwestionowali również jego prawidłowości. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wniesiona skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Zażalenie na postanowienie z 21 stycznia 2020 r. złożyli K. K. i G. K. Wnieśli oni o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Podkreślili, że wykonali częściowo wezwanie Sądu, gdyż wskazali numery PESEL i złożyli jeden podpisany odpis załączników. Skarżący nie dołączyli 20 odpisów skargi oraz 19 odpisów załączników, albowiem źle zrozumieli treść wezwania Sądu pierwszej instancji. W wyznaczonym terminie wykonali treść wezwania w zakresie w jakim było ono dla nich zrozumiałe. Zdaniem skarżących w wezwaniu Sąd pierwszej instancji w sposób niedostateczny wyjaśnił, dlaczego należy przesłać tak dużą liczbę odpisów skargi wraz z załącznikami. Podkreślili, że pozostawali w błędnym przeświadczeniu, że jedynymi podmiotami występującymi w postępowaniu sądowym pozostają skarżący i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., a zatem liczba odpisów dokumentów powinna być zgodna z liczbą tych podmiotów. W ocenie skarżących, gdyby w wezwaniu Sądu pierwszej instancji została dostatecznie wyjaśniona kwestia wszystkich uczestników toczącego się postępowania sądowego, skarżący z pewnością zrozumieliby prawidłowo treść wezwania i usunęliby w sposób prawidłowy powstałe braki formalne skargi. W związku z powyższym strony miały uzasadnione prawo sądzić, że w wezwaniu Sądu pierwszej instancji wkradła się omyłka pisarska w zakresie wskazanej liczby odpisów jakie należy dołączyć.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, iż w wypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek nie zachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Przepisem szczególnym w stosunku do art. 49 § 1 p.p.s.a. jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który w przypadku nieuzupełnienia przez skarżącego w terminie braków formalnych skargi wprowadza sankcję w postaci jej odrzucenia.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący nie dołączyli do skargi wystarczającej liczby jej odpisów dla uczestników postępowania. Sąd prawidłowo wydał więc zarządzenie wzywające ich do uzupełnienia tego braku formalnego w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Bezspornym jest również, że zarządzenie to zostało prawidłowo doręczone skarżącym, jednak w przepisanym terminie nie nadesłali oni do Sądu wymaganej liczby odpisów skargi. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Za niezasadny należy uznać zarzut, że w wezwaniu Sąd pierwszej instancji w sposób niedostateczny wyjaśnił, dlaczego należy przesłać tak dużą liczbę odpisów skargi wraz z załącznikami. W piśmie przesłanym do skarżących w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości pouczono o treści wezwania i skutkach jego niewykonania. Sąd pierwszej instancji słusznie zauważył, że skarżący po doręczeniu wezwania nie zgłosili żadnych wątpliwości co do treści wezwania. Nie kwestionowali również jego prawidłowości. Odnosząc się do argumentów, że skarżący pozostawali w błędnym przeświadczeniu, iż jedynymi podmiotami występującymi w postępowaniu sądowym są skarżący i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., wskazać należy, że z zaskarżonej decyzji wynika, że stronami postępowania w rozpoznawanej sprawie są nie tylko skarżący oraz organ. Świadczy o tym rozdzielnik zawarty w zaskarżonej decyzji, z którego wynika lista stron postępowania, którym została ona doręczona. Porównując liczbę stron, które występowały w postępowaniu administracyjnym z liczbą odpisów, do których nadesłania zostali wezwani skarżący należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżących nie mieli oni podstaw sądzić, że wezwanie zawiera oczywistą omyłkę pisarską. W sytuacji gdyby w wezwaniu Sądu pierwszej instancji rzeczywiście znajdowała się pomyłka, to obowiązkiem skarżących było zgłoszenie wątpliwości co do prawidłowości wezwania. W rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej wskazano, skarżący tego nie zrobili.

Sąd pierwszej instancji słusznie podniósł, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013r., sygn. akt I OPS 13/13, że niedołączenie wymaganej liczby odpisów skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie skardze prawidłowego biegu a nieuzupełnienie tego braku formalnego w wyznaczonym terminie powinno skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia