Postanowienie NSA z 15 marca 2017 r., II OZ 263/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1626/16 o odrzuceniu skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi M. Ż. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 1626/16 odrzucił skargę M. Ż. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Powodem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) było nie uzupełnienie jej braków formalnych w postaci podpisu w wyznaczonym do tego terminie. Sąd zwrócił uwagę, że skarga powinna spełniać wymogi pisma w postępowaniu sądowym z art. 46 i 47 P.p.s.a. w szczególności spełniać wymóg z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. tj. zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Skoro skarżący, mimo skierowanego do niego wezwania, nie usunął w całości braków skargi w przewidzianym do tego terminie, to wniesiona skarga podlegała odrzuceniu. Sąd zaznaczył, że strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest bowiem nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe, nieterminowe czy niepełne wykonanie.

M. Ż. (dalej jako skarżący) wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Zarzucił, że Sąd popełnił błąd w ustaleniach faktycznych ponieważ przyjął, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych z własnej winy, kiedy to choroba skarżącego uniemożliwiła mu złożenie wnioskowanej przez sąd dokumentacji. W uzasadnieniu zaznaczył, że cierpi na depresję, która zaburza jego życie codzienne i to schorzenie było powodem nieuzupełnienia braków formalnych skargi. Zaznaczył, że nadal znajduje się w trakcie leczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga jako pierwsze pismo skarżącego w postępowaniu sądowym powinna czynić zadość wymaganiom określonym w art. 46 § 1 i 2 P.p.s.a., a ponadto zawierać elementy określone w art. 57 § 1 P.p.s.a. – właściwe tylko dla tego szczególnego pisma procesowego. Jednym z wymogów formalnych skargi jest, aby zawierała ona podpis osoby wnoszącej skargę, a w przypadku wniesienia jej przez pełnomocnika – jego podpis z załączeniem do skargi pełnomocnictwa. Brak podpisu skargi należy traktować jako brak formalny, który może być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2016 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie. Ponadto zarządzeniem z dnia 17 sierpnia został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Pisma te zostały odebrane w dniu 2 września 2016 r. (zpo k. 12 akt). Skarżący uiścił wpis sądowy od skargi po terminie w dniu 12 września 2016 r. przy czym nie nadesłał w ogóle podpisanej skargi. W związku z powyższym, że termin do uzupełnienia braków formalnych minął w dniu 9 września 2016 r. i brak w postaci podpisu skargi nie został w tym terminie uzupełniony prawidłowo Sąd I instancji uznał, że braki skargi nie zostały uzupełnione wobec czego należało ją odrzucić.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego zawartej w zażaleniu stwierdzić należy, że nie ma ona znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczność, że skarżący choruje na depresję i jak twierdzi nie ponosi winy za nieuzupełnienie braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie ze względu na stan zdrowia może co najwyżej stanowić argumentację dla wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Nie ma ona natomiast znaczenia gdy skarżący kwestionuje postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu braków formalnych. Niewątpliwie brak formalny skargi (podpis) nie został uzupełniony, co stanowiło podstawę do wydania postanowienia o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i zwrocie uiszczonego wpisu w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.