Postanowienie NSA z 14 marca 2006 r., II OZ 265/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. i K. T.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 813/05

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA - Eugeniusz Mzyk

Sprawa

w sprawie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi T. i K. T. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 27 czerwca 2005r., [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej rozbiórki obiektu budowlanego postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 813/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu sprzeciwu T. i K. T., od postanowienia referendarza sądowego, oddalającego wniosek K. T. o prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i pozostawiającego wniosek T. T. bez rozpoznania - oddalił wniosek K. T. i pozostawił wniosek T. T. bez rozpoznania.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki przytoczył, że wnioskodawcy T. i K. T. zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez złożenie go na urzędowym formularzu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. K. T. przesłał wypełniony formularz w terminie, natomiast T. T., pomimo doręczenia wezwania i urzędowego formularza, nie dochowała wyznaczonego terminu i nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy we wskazany w wezwaniu sposób. W tej sytuacji, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, wobec treści art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniosek T. T. należało pozostawić bez rozpoznania. Odnosząc się natomiast do wniosku K. T., Sąd Wojewódzki podniósł, że nie wykazał on, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w przedmiotowym postępowaniu. Aktualna sytuacja finansowa wnioskodawcy nie kwalifikuje go do kategorii osób ubogich. Przy wydawaniu rozstrzygnięcia, Sąd Wojewódzki wziął pod uwagę przedstawiony przez wnioskodawcę dochód rodziny z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oraz uzyskiwany przez żonę z tytułu dzierżawy, wynoszący miesięcznie łącznie 2.250 zł brutto, cały stan majątkowy wnioskodawcy, tj. dom o powierzchni 148 m2 i gospodarstwo rolne o powierzchni 7,38 ha (własność żony) oraz to, że wnioskodawca nie podniósł, iż pokrywanie wydatków związanych z bieżącym utrzymywaniem rodziny i nieruchomości sprawia mu trudności. Sąd Wojewódzki wskazał ponadto, iż koszty postępowania nie mogą być stawiane na ostatnim miejscu pod względem kolejności zaspokajania wydatków, stąd też część uzyskiwanych środków wnioskodawca powinien przeznaczyć na ich poniesienie, a przewidując możliwość realizacji swoich praw przed sądem, strona powinna się liczyć z kosztami z tym związanymi i gromadzić potrzebne środki z dochodów uzyskiwanych w dłuższym okresie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie z dnia 17 stycznia 2006 r. skarżący T. i K. T. podnieśli, że posiadanie domu odziedziczonego po rodzicach nie stanowi dowodu zamożności, natomiast aby gospodarstwo rolne przynosiło jakiekolwiek dochody, trzeba w nie zainwestować. Według twierdzeń wnoszących zażalenie z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż powinni sprzedać dom, aby uiścić koszty sądowe, co spowodowałoby, że nie mieliby gdzie mieszkać.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw zaskarżenia. Bezspornym jest, że skarżący T. i K. T. złożyli wniosek o przyznanie im prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz że pismem z dnia 27 października 2005r. obydwoje skarżący zostali wezwani przez Sąd Wojewódzki do uzupełnienia braków formalnych tego wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone skarżącym w dniu 31 października 2005r. Skarżąca K. T. nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Ta bezsporna okoliczność spowodowała, że Sąd Wojewódzki, zgodnie z art. 257 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozostawił bez rozpoznania wniosek T. T.. Zażalenie więc w tym przedmiocie jest całkowicie bezzasadne.

Również zarzuty K. T. nie mogły być uwzględnione, gdyż nie podważają zasadności rozstrzygnięcia objętego zaskarżonym postanowieniem. Przyznanie prawa pomocy powinno mieć charakter wyjątkowy i może być stosowane w przypadku osób charakteryzujących się ubóstwem (przykładowo do takich osób można zaliczyć bezrobotnych bez prawa do zasiłku lub osoby ze względu na okoliczności życiowe pozbawione całkowicie środków do życia). Podzielić należy stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że strona, będąca osobą fizyczną, powinna partycypować w kosztach postępowania, jeżeli posiada środki majątkowe a jak podniesiono powyżej skarżący prowadzi działalność gospodarczą i posiada miesięczny dochód (wraz z dochodem żony w wysokości 2250 zł brutto miesięcznie), a wysokość tych dochodów pozwala na zgromadzenie środków potrzebnych na poniesienie kosztów sądowych.

Z tych względów, skoro podniesione w zażaleniu zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku należało, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powoływanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.