Uzasadnienie
Postanowieniem z 8 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę E.J. (dalej jako "skarżąca") postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z [...] września 2015 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków skargi przez podpisanie skargi lub nadesłanie jej podpisanego egzemplarza oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie skarżąca odebrała osobiście 30 listopada 2015 r. Skarżąca nie uzupełniła braków skargi, więc Sąd I instancji skargę odrzucił.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Zarzuciła naruszenie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Skarżąca wyjaśniła, że nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków skargi, co oznacza, że Sąd I instancji błędnie odrzucił skargę. Zaznaczyła również, że jej skrzynka pocztowa jest uszkodzona, a klatka schodowa, na której znajduje się skrzynka jest otwarta.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych i fiskalnych skargi. Kwestią sporną pozostaje natomiast skuteczność doręczenia skarżącej wezwania do uzupełnienia braków skargi. Jak już wyżej wskazano, skarżąca twierdzi, że wezwania jej w ogóle nie doręczono. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącej, w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania do uzupełnienia braków skargi (k. 10 akt sądowych). Skarżąca własnoręcznym, czytelnym podpisem pokwitowała odbiór wezwania. Z tego powodu nie można uznać argumentacji skarżącej za uzasadnioną. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru skarżąca odebrała wezwania 30 listopada 2015 r., a więc termin do uzupełnienia braków upływał z dniem 7 grudnia 2015 r. Skarżąca nie uzupełniła braków skargi, a więc Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołując art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.