Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1393/16, po rozpoznaniu wniosku G. L. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z dnia [...] września 2016 r., znak [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy Rypin z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji pn. "Przebudowa stacji paliw płynnych i gazu płynnego w S., dz. nr [...] gm. R., polegająca na wymianie istniejącego podziemnego zbiornika jednopłaszczyznowego paliw płynnych o poj. 50 m3 na zbiornik podziemny, dwupłaszczyznowy o poj. ok. 15 m3 wraz z lokalizacją dystrybutora ON/Pb i powiększeniem istniejącej wiaty", odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd mając na uwadze treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) i wymienione tam przesłanki wstrzymania wykonania aktu wskazał, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Stwierdził, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ze względu na swój przedmiot nie podlega wykonaniu. Ma ona jedynie charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych. Tym samym nie może ona powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego powodu nie uwzględniono przedmiotowego wniosku.
Ponadto Sąd zaznaczył, że wniosek nie mógł zostać uwzględniony ponieważ skarżący nie wykazał w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła trudne do odwrócenia skutki. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi bowiem wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Za takie nie można uznać potencjalnych, przyszłych roszczeń związanych z uchyleniem decyzji o warunkach zabudowy.
G. L. (dalej jako skarżący) wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a., twierdząc, że przedstawił okoliczności, które wskazywał w jaki sposób zaskarżona decyzja wywoła trudne do odwrócenia skutki. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA do "dalszego prowadzenia". Skarżący stwierdził, że przebudowanie stacji paliw, a w rzeczywistości jej rozbudowa, wywoła skutki trudne do odwrócenia. Jeżeli dojdzie do jej rozbiórki to procedury w tej sprawie będą trwały wiele lat. Będzie to również związane z dużym nakładem sił i środków finansowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku powinien przywołać okoliczności, które doprowadzą Sąd do stwierdzenia, że w wyniku wykonania zaskarżonego aktu w sytuacji wnioskodawcy może wystąpić znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki.
Na wstępie należy zauważyć, że z treści skargi zawierającej wniosek o wstrzymanie (k. 5 akt) wynika, że skarżący wnosił o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wójta Gminy Rypin z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...], czyli decyzji organu I instancji a nie decyzji zaskarżonej skargą tj. decyzji SKO we Włocławku dnia [...] września 2016 r., znak [...].
Zauważyć należy, że rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. wymaga zachowania dwóch podstawowych zasad.
Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Nie jest dopuszczalna samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd.
Po drugie, postępowanie to dotyczy, co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonego do sądu aktu, choć nie wyklucza to dopuszczalności wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Dopiero, jednak gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania skarżonej decyzji sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie P.p.s.a. wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Nie jest natomiast możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania skarżonej decyzji, która nie jest decyzją organu II instancji.
Nie jest zatem możliwe skuteczne wystąpienie o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, które to wystąpienie nie obejmuje swoim przedmiotem zaskarżonej decyzji, a więc pomija skutki prawne, jakie na sytuację strony wywiera wejście do obrotu prawnego decyzji podjętej przez organ odwoławczy, a taka sytuacja miała miejsce w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w postępowaniu jurysdykcyjnym – tutaj decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r., ustalającej warunki zabudowy dla wskazanego tam przedsięwzięcia – bez uprzedniego wstrzymania wykonania decyzji organu II instancji.
Brak sformułowania w skardze stosownego wniosku wraz z uzasadnieniem wykluczał możliwość udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej.
Sąd I instancji nie zwrócił uwagi na tę okoliczność lecz uchybienie to nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia tj. orzeczenia o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Sąd odmawiając wstrzymania zaskarżonej decyzji wskazał bowiem na inne przyczyny, które również prowadziły do odmowy wstrzymania wykonania. Wskazano mianowicie na brak przedstawienia przez skarżącego argumentacji przemawiającej za uwzględnieniem wniosku oraz na fakt, że charakter decyzji nie pozwala na uwzględnienie wniosku o wstrzymanie bowiem zaskarżona decyzja dotycząca ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie podlega wykonaniu.
W tych okolicznościach uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i stosownie do art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.