Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 51/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w sprawie ze skargi J.P. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu nie wskazał żadnych okoliczności które uzasadniałyby przyjęcie, że w sprawie zaszły przesłanki wskazane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zaś sam fakt, że zaskarżone postanowienie dotyczy grzywny w celu przymuszenia, zdaniem Sądu, nie stanowi samoistnej przesłanki wstrzymania wykonania danego aktu. W związku z powyższym brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł skarżący zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wskazano, że Sąd nie wziął pod uwagę faktu, że skarżący podejmuje prawem przewidziane kroki kwestionujące obowiązek rozbiórki, tj. złożył wniosek o legalizację obiektu oraz podniósł zarzuty i zażalenia w sprawie prowadzenia przez organ stopnia powiatowego postępowania egzekucyjnego, które nie zostały jeszcze rozpoznane. W ocenie skarżącego, wbrew twierdzeniom Sądu, z całego kontekstu skargi można wywieść, że skarżący wykazał, iż zachodzi w stosunku do niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem gdyby okazało się, że sprawa legalizacji budynku zakończy się dla skarżącego korzystnie, to uprzednie wykonanie nakazu rozbiórki budynku będzie stanowiło znaczną szkodę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Co do zasady przyjmuje się, że żądając wstrzymania wykonania określonego aktu, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia skarżący nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających to żądanie. Zatem prawidłowo Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Zaś podniesione przez skarżącego w zażaleniu argumenty mające na celu przekonanie Naczelnego Sądu Administracyjnego o słuszności złożonego wniosku, dotyczą zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego co do zasady. W żadnym razie nie podważają stanowiska Sądu I instancji zajętego w zaskarżonym postanowieniu. Natomiast sam fakt, że skarżący złożył wniosek o legalizację obiektu objętego obowiązkiem rozbiórki nie uzasadnia wstrzymania wykonania postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania nałożonego obowiązku. Czym innym jest bowiem decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego, a czym innym grzywna w celu przymuszenia do wykonania tego obowiązku. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w przedmiotowej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne. W tym miejscu zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 126 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. Nr 229, poz. 1954) na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części.
Zatem wobec braku podstaw do wstrzymania wykonania zakwestionowanego postanowienia, przedmiotowe zażalenie jako bezzasadne, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., należało oddalić.