Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 października 2017 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Postanowieniem z dnia 22 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy powyższe postanowienie z dnia 5 października 2017 r.
Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie z dnia 22 listopada 2017 r.
Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił ww. zażalenie, jako niedopuszczalne. W uzasadnieniu Sąd, powołując się na treść art. 194 § 1, art. 258 § 2 pkt 6-8, art. 260 § 1 i 2, art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że w obowiązującym stanie prawnym na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza, zażalenie nie przysługuje.
Zażalenie na postanowienie z dnia 12 stycznia 2018 r. wniósł K. K..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny działa jako instancja kontrolująca orzeczenie referendarza sądowego. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Nie jest to bowiem przypadek, o którym stanowi art. 258 § 4 p.p.s.a.
A zatem wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie Sądu I instancji utrzymujące w mocy postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy jest niedopuszczalne, na co zasadnie wskazał Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu z dnia 12 stycznia 2018 r. W tym warunkach istniały podstawy do zastosowania art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., a tym samym odrzucenia przez Sąd I instancji zażalenia K. K. na postanowienie tego Sądu z dnia 22 listopada 2017 r.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.