Uzasadnienie
Skarżący złożyli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 września 2004r., która utrzymywała w mocy decyzję z dnia 16 sierpnia 2004r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 kwietnia 2004r. Tą ostatnią decyzją utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pucku z dnia 4 lutego 2004r., którą nakazano skarżącym rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej pełniącej funkcję rekreacji indywidualnej /letniskową/ wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce [...] położonej w [...]. Skarżący w skardze wnieśli o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wniosek ten oddalił.
Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002r. Nr 153, poz. 1270) - Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia oraz aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania ww. decyzji w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i argumentacji skarżących.
Wskazać ponadto należy, iż wykonanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pucku z dnia 4 lutego 2004r. w przypadku późniejszego wzruszenia zaskarżonej decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym przez sąd administracyjny może wprawdzie wiązać się z powstaniem określonej szkody, ale ze względu na charakter obiektu, nie będzie to szkoda znaczna. Nie powstają również w przypadku rozbiórki obiektu, trudne do odwrócenia skutki.
W świetle powyższego brak jest przesłanek do wstrzymania ww. decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez Sąd na zaskarżoną decyzję.
W zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji oddalające wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji podnieśli oni, że w uzupełnieniu do skargi wykazano, że sporny obiekt budowlany nie leży w strefie zakazów wprowadzonych rozporządzeniem nr 5/94 Wojewody Gdańskiego z dnia 8 listopada 1994 r. Nie stwarza on niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia i nikt z powodu jego istnienia przez okres 10 lat nie doznał żadnego uszczerbku. Wstrzymanie wykonania decyzji w niczym nie uszczupliłoby praw organów administracji państwowej i samorządowej. Dla skarżących natomiast wstrzymanie wykonania decyzji stworzy sytuację samouspokojenia przynajmniej do czasu sądowego rozpatrzenia skargi i w tym czasie uniemożliwi ewentualne drastyczne postępowanie egzekucyjne nałożonej kary grzywny w wysokości 16401,60 zł. Jest chyba rzeczą oczywistą, że do czasu rozpatrzenia skargi przez Sąd obiekt ten nie zostanie rozebrany. Sąd Wojewódzki mógł wstrzymać wykonanie decyzji, ale tego nie uczynił, dlaczego?
Twierdzenie, iż wcześniejsza rozbiórka nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków i nie przyczyni się do powstania znacznych szkód jest zaiste niezrozumiałe. Ostatnio obiekt ten dla celów ubezpieczeniowych wyceniany jest przez PZU na 50000 zł. Dlatego zdziwienie budzi, że ewentualna wcześniejsza rozbiórka obiektu nie spowoduje znacznych szkód. Miarkowanie wysokości szkód jest rzeczą względną, zależy od wielu czynników. Oczywiste, że w skali globalnej kwota 50000 zł jest kwotą znikomą, dla skarżących ogromną.
W uzupełnieniu do skargi poinformowano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pucku pomimo wystąpienia strony nie przysłał postanowienia o nałożeniu kary grzywny. Czy strona nie ma prawa zapoznania się z podstawą zastosowania, wysokości i charakteru nałożonej grzywny?
Ustawa Prawo Budowlane z 1974 r. (wg tych przepisów wydana została przedmiotowa decyzja o rozbiórce) nie przewidywała tak wysokich kar za naruszenie prawa w przedmiocie wybudowania obiektu bez pozwolenia. Czy Sąd Wojewódzki rozpoznając sprawę wstrzymania wykonania decyzji nie mógł nakazać Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dostarczenia stronie postanowienia o nałożeniu kary?
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zawarte w art. 61 § 3 cytowanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zostały oparte na nieostrych pojęciach "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków".
Przepis art. 61 tego Prawa został przy tym tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując: wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki.
Tymczasem w skardze na decyzję ostateczną, zawierającej jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę domku letniskowego, jak i w rozpatrywanym zażaleniu skarżący nie podnieśli tego rodzaju okoliczności, które przekonywałyby, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Innych bowiem brać pod uwagę nie można. Kwestie zatem położenia obiektu to, czy stwarza on niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia, czy też nie, czy "uszczupla prawa organów administracji publicznej" muszą pozostać poza czynionymi ocenami. Sytuacja "samouspokojenia", o jakiej piszą skarżący, nie konkretyzuje natomiast wspomnianych przesłanek na tyle by brać ją pod uwagę. Tak zresztą jak i kwestii związanych z postępowaniem egzekucyjnym, a zwłaszcza doręczania skarżącym stosownych postanowień, co powinno zostać podniesione przed organem egzekucyjnym, a nie Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Można podzielić ocenę Sądu I instancji, że gdyby zaskarżona decyzja została wzruszona w toku kontroli jej legalności, a wcześniej doszło do wykonania nakazu rozbiórki, określona szkoda mogłaby powstać.
Biorąc jednak pod uwagę letniskowy charakter obiektu nie można uznać, że zaistniała szkoda objęta zostałaby takim kwalifikatorem.
To zasadniczo przemawia za trafnością oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji rozbiórkowej przez Sąd I instancji.
Zażalenie nie mające usprawiedliwionych podstaw podlegało zatem oddaleniu na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.