Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 września 2010r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powołaną wyżej decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, iż realizacja inwestycji może spowodować negatywne i nieodwracalne skutki. Realizacja w chwili obecnej inwestycji, która bezpośrednio będzie oddziaływać w niekorzystny sposób na nieruchomość skarżącej, dodatkowo w sytuacji, gdy już nie obowiązuje zapis planu miejscowego dopuszczający na tym terenie tak wysoką zabudowę jak zaprojektowany budynek mieszkalny – stwarza realną obawę powstania nieodwracalnych zdarzeń niweczących starania skarżącej o uzyskania orzeczenia należycie oceniającego zgodność z prawem zamierzonej inwestycji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 1 grudnia 2010 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wskazał Sąd, ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, zaniechała wyczerpującego uzasadnienia wniosku w tym zakresie.
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie podnosząc, że wybudowanie budynku w sąsiedztwie nieruchomości skarżącej i to budynku, którego gabaryty są niezgodne z zapisami aktualnie obowiązującego planu miejscowego, budynku, którego posadowienie w terenie zdaje się naruszać granice działki oraz budynku, który będzie zacieniać lub przesłaniać nieruchomości sąsiadów stworzy nieodwracalne skutki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Mając powyższe na uwadze nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji były zbyt ogólne aby mogły stanowić podstawę do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Co prawda, to na wnioskodawcy ciąży główny ciężar udowodnienia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać skutki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. ale nie zwalania do Sądu od dokonania własnych ustaleń w tym zakresie tj. przynajmniej odniesienia się do argumentów zawartych we wniosku, czego w sprawie niniejszej zabrakło. Jak wynika z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, obawy skarżącej dotyczą potencjalnych skutków negatywnego oddziaływania projektowanego budynku na jej nieruchomość (w zażaleniu sprecyzowano, że chodzi o kwestę zacieniania oraz posadowienia naruszającego granicę działki).
W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Sąd I instancji winien więc przeanalizować jaki potencjalny wpływ może mieć nowo projektowany budynek na nieruchomość skarżącej i od tego uzależnić kwestię wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji