Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 1002/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił skarżącemu M.S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody Zachodniopomorskiego, którą to utrzymano w mocy decyzję Starosty Szczecineckiego z dnia [...] czerwca 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę II etapu Farmy Wiatrowej [...] polegającego na: budowie elektrowni wiatrowych nr T2, T3, T4, T5, T6, T7, T8, T9, T10, T11, T12, T13, T14, T15, T16, T17, T18, T22, T23, T24, T25, T27, T28, T29, T30, T31, T32, T33, T34, T35 wraz z wykonaniem urządzeń budowlanych i układem komunikacyjnym w postaci dróg wewnętrznych z placami montażowymi i zjazdami oraz budowie obiektów tymczasowych, na terenie wymienionych w tej decyzji działek.
W ocenie Sądu w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, by na skutek wykonania zaskarżonej decyzji doszło do zaistnienia niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.". Dalej Sąd wskazał, że skarżący jest właścicielem działki nr [...] obr. [...] położonej poza terenem inwestycyjnym obejmującym II etap budowy Farmy Wiatrowej [...]. W ocenie Sądu przywołane przez skarżącego uwagi, że realizacja inwestycji będzie wiązać się dla wnioskodawcy z niedogodnościami, tj. hałas, pole elektromagnetyczne, infradźwięki, efekt stroboskopowy, nie mogą zostać uznane za stanowiące wystarczające uzasadnienie do udzielenia ochrony tymczasowej. Argumentacja powyższa łącznie z podniesionymi zarzutami dotyczącymi ograniczenia swobodnego zagospodarowania działki należącej do skarżącego, spowodowania nieodwracalnych szkód w środowisku, nierzetelnie przeprowadzonych konsultacji społecznych, nieprawidłowości w sporządzonej dokumentacji przez inwestora, nie objęcia monitoringiem ornitologicznym terenów położnych koło [...], odnosi się do oceny legalności samej decyzji o pozwoleniu na budowę, która nie może zostać dokonana przez Sąd na obecnym etapie postępowania.
Natomiast kwestia spadku wartości nieruchomości skarżącego dotyczy zdarzenia przyszłego i niepewnego, a nadto nie została w żaden sposób uprawdopodobniona. Również powołane przez skarżącego plany związane z przekształceniem działki rolnej na działkę budowlaną lub rekreacyjną i jej sprzedażą dotyczą sytuacji czysto hipotetycznej. Z kolei negatywny wpływ wykonania decyzji na sytuację materialną właścicieli ośrodków wczasowych i gospodarstw agroturystycznych pozostaje bez znaczenia dla oceny zastosowania ochrony tymczasowej, skoro okoliczności stanowiące ewentualne przesłanki uwzględnienia wniosku muszą odnosić się bezpośrednio do wnioskodawcy, a w przedmiotowej sprawie skarżący nie wskazał, aby na jego nieruchomości położony był ośrodek wczasowy lub gospodarstwo agroturystyczne.
Nadto Sąd wskazał na przepis art. 35a ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) dotyczący kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji, jednakże uznał, że skoro w sprawie brak jest podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej, to zastosowanie kaucji na zabezpieczenie jest bezprzedmiotowe.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
- 1. naruszenie przepisu postępowania w postaci art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie WSA, iż nieuprawdopodobnione jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji gdy wybudowanie II etapu farmy wiatrowej polegającego m. in. na budowie 30 elektrowni wiatrowych na podstawie zaskarżonej decyzji w sąsiedztwie nieruchomości skarżącego w sposób niepodlegający żadnej wątpliwości i wynikający chociaż z zasad doświadczenia życiowego wpłynie w sposób trwały i istotny na wartość nieruchomości jak również na możliwość jej zagospodarowania,
- 2. naruszenie przepisu postępowanie w postaci art. 106 § 4 P.p.s.a. poprzez pominięcie przez WSA faktów powszechnie znanych w postaci utraty wartości oraz ograniczeń w możliwościach zagospodarowania nieruchomości, w sąsiedztwie których powstają inwestycje polegające na wybudowaniu elektrowni wiatrowych, tj. takich jak nieruchomość skarżącego.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego koszów postępowania zażaleniowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący wskazał na cel jakiemu służy instytucja ochrony tymczasowej, a następnie zwrócił uwagę na skalę inwestycji polegającej na wybudowaniu farmy wiatrowej oraz na fakt, iż na skutek sąsiedztwa takiej inwestycji nieruchomości tracą na wartości, a w wyniku uwzględnienia skargi powrót do poprzedniego stanu będzie wymagał znacznego nakładu sił i środków, co zdaniem skarżącego jest faktem powszechnie znanym.
W odpowiedzi na zażalenie [...] sp. z o.o. z siedzibą G. wniosła o jego oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz Spółki kosztów postępowania zażaleniowego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że w wyniku wykonania tej decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd orzeka bowiem w kwestii zastosowania ochrony tymczasowej na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżący domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zezwalającej na budowę oznaczonych w decyzji elektrowni wiatrowych wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą towarzyszącą na terenie gminy [...], na wskazanych w treści decyzji działkach.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego argumenty zażalenia nie podważają oceny Sądu pierwszej instancji dokonanej w zakwestionowanym postanowieniu. Jak wynika z treści zażalenia argumentacja skarżącego skupia się wokół spadku wartości nieruchomości oraz ograniczenia w sposobie jej zagospodarowania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma Sąd pierwszej instancji, że zarówno okoliczność spadku wartości nieruchomości skarżącego jak i ewentualne ograniczenia w jej zagospodarowaniu nie mogą zostać uznane za niebezpieczeństwa o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy nieruchomość skarżącego (nr ewid. [...]) znajdująca się w pobliżu terenu inwestycji składa się z gruntów ornych, leśnych i nieużytków o łącznej powierzchni 23,58 ha (patrz: wypis z rejestru gruntów), w tej sytuacji trudno jest mówić o ograniczeniu w możliwości jej zabudowania. Zaś deklarowane plany przekształcenia charakteru tej działki na budowlaną lub leśną są hipotetyczne, zatem trudno oceniać taką sytuację pod kątem niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto zwrócić należy uwagę, że argumentacja odnośnie ograniczenia, czy wręcz uniemożliwienia swobodnego zagospodarowania działki skarżącego odnosi się zaś do oceny legalności samej decyzji o pozwoleniu na budowę, która to ocena nie może przecież zostać dokonana przez Sąd w ramach postępowania zainicjowanego wnioskiem o udzielenie ochrony tymczasowej (tak też NSA w postanowieniu z dnia 29 maja 2014r., II OZ 507/14).
Taką okolicznością nie jest także potencjalny spadek wartości nieruchomości, albowiem jak sam skarżący wskazuje w zażaleniu ewentualny spadek wartości nieruchomości może być wyrównany poprzez zapłatę stosowanego odszkodowania. Również utrata "atrakcyjności" działki "przez rożnego rodzaju oddziaływania (immisje) związane z sąsiedztwem inwestycji (...)" nie uzasadnia ziszczenia się przesłanki zaistnienia jednego z niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wprawdzie rację ma skarżący, że realizacja takiego zamierzenia budowlanego jak w niniejszej sprawie prowadzi często do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia tej inwestycji, to w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej przez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Sąd ocenia czy jej wykonanie, jeszcze przed skontrolowaniem jej przez Sąd, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego.
Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o taką sytuację, w której powrót do stanu poprzedniego zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. O ile zatem można przyjąć uwagi skarżącego, że realizacja inwestycji w sąsiedztwie skarżącego będzie się wiązać z pewnymi niedogodnościami, o tyle nie można uznać, że okoliczności te (wyżej przytoczone), mają charakter wymagany przez art. 61 § 3 P.p.s.a.
Zaś kwestia wydania w sprawie o sygn. II SA/Sz 999/14 postanowienia z dnia 16 grudnia 2014 r. uzależniającego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji nie ma wpływu na wynik tej sprawy. Podkreślić bowiem należy, że w każdej sprawie Sąd ocenia kwestię zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. indywidualnie, biorąc pod uwagę wskazane przez stronę skarżącą okoliczności.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.