Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. R. B. zwrócił się do Sądu o przesłanie odpisu załącznika do uchwały Rady Gminy Kościerzyna nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. dotyczącego rozstrzygnięcia przez Radę Gminy Kościerzyna w drodze dyskusji i głosowania o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu Studium przed jego przyjęciem.
Zarządzeniem z dnia 12 listopada 2015 r. Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwano skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 58 zł w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie skarżący odebrał w dniu 19 listopada 2015 r. Termin do uiszczenia opłaty kancelaryjnej upływał dla skarżącego w dniu 26 listopada 2015 r. W przewidzianym do tego terminie opłata kancelaryjna nie została przez zobowiązanego uiszczona.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 438/15 na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) zarządzono o pozostawieniu wniosku R. B. z dnia [...] listopada 2015 r. bez rozpoznania.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł R. B. domagając się jego uchylenia w całości i przekazania mu nieodpłatnie odpisu załącznika do uchwały Rady Gminy Kościerzyna nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. dotyczącego rozstrzygnięcia przez Radę Gminy Kościerzyna w drodze dyskusji i głosowania o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu Studium przed jego przyjęciem znajdującego się w aktach sprawy przekazanych do sądu, zgodnie z jego wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 r. Skarżący stwierdził, że nigdy nie otrzymał takiego dokumentu, a zgodnie z pouczeniami Sądu powinien. Zwrócił uwagę, że sporządzane przez niego dokumenty zawierają zawsze odpis dla drugiej strony postępowania. Skoro skład orzekający nie zaprzeczył faktowi otrzymania takiego dokumentu, więc ma prawo domniemywać, iż taki istnieje w aktach sprawy. Stwierdził, że dostarczenie mu tego dokumentu jako stronie wnoszącej skargę powinno nastąpic nieodpłatnie. Wskazał, że Sąd nie odczytał też publicznie tego dokumentu a za jego udostępnienie zawarte we wniosku, zażądał opłaty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Stosownie do art. 234 § 1 P.p.s.a. za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną. O stawkach należnej opłaty kancelaryjnej mówi rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. 2192 ze zm., dalej jako rozporządzenie). Stosownie do § 1 ust. 2 rozporządzenia za kopie wydruki dokumentów z akt sprawy sądowoadministracyjnej wydawane na wniosek pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 2 zł za każdą stronę kserokopii lub,wydruku.
Mając powyższe na uwadze, wbrew temu co uważa skarżący, spełnienie żądania z jego wniosku tj. przesłanie odpisu załącznika do uchwały Rady Gminy Kościerzyna nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. dotyczącego rozstrzygnięcia przez Radę Gminy Kościerzyna w drodze dyskusji i głosowania o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu Studium przed jego przyjęciem, który znajduje się w aktach sądowoadministracyjnych sprawy stosownie do przywołanych wyżej przepisów wymagało wniesienia stosownej opłaty. Przewodniczący Wydziału II chcąc zrealizować żądanie wniosku zarządzeniem z dnia 12 listopada 2015 r. wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej wyliczonej w oparciu o § 1 ust. 2 rozporządzenia tj. kwoty 58 zł w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie skarżący odebrał w dniu 19 listopada 2015 r. (zpo k. 65).
A zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia opłaty kancelaryjnej upływał dla skarżącego w dniu 26 listopada 2015 r. Ustalono, że opłata taka w przewidzianym do tego terminie nie wpłynęła na konto sądu (notatka urzędowa z dnia 30 grudnia 2015 r., k.
70) zatem wniosek skarżącego stosownie do treści art. 220 § 1 P.p.s.a. należało pozostawić bez rozpoznania wydając na tę okoliczność stosowne zarządzenie. Niewątpliwie Sąd podjął wszystkie wymagane przepisami czynności zatem w okolicznościach niniejszej sprawy czynienie mu zarzutu z tego powodu nalezy uznać za bezzasadne.
Z faktu, że strony postępowania mają składać do sądu stosowną ilość odpisów wnoszonych w sprawie pism (art. 47 P.p.s.a.) celem doręczenia ich pozostałym stronom nie wynika, że Sąd dysponując aktami sprawy sądowoadministracyjnej, na które składają się akta sądowe i akta przekazane przez organ administracji, powinien wydawać odpisy z tych akt bezpłatnie. Świadczy o tym jednoznacznie treść art. 234 P.p.s.a., który za sporządzenie odpisów z akt sądowoadministracyjnych przewiduje konieczność uiszczenia opłaty, określone zgodnie z rozporządzeniem. Skoro Sąd wzywał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w związku z jego wnioskiem, to powinien on w wyznaczonym do tego terminie uiścić ją. Brak opłaty spowodował, że wniosek ów nie mogł być zrealizowany z uwagi na braki fiskalne i należało go pozostawić bez rozpoznania.
Wskazać należy, że Sąd nie kwestionował zasadności uzyskania przez skarżącego przedmiotowego dokumentu. Nie twierdził też, że nie jest on w jego posiadaniu. Sąd dopełnił wszelkich czynności by wniosek zrealizować zgodnie z żądaniem ale przy spełnieniu przewidzianych prawem wymogów.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.