Postanowienie NSA z 1 kwietnia 2008 r., II OZ 273/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 1 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.K. i M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Go 822/07 o odmowie wstrzymania wykonania postanowienia

Sprawa

w sprawie ze skargi A.K. i M.K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nieprawidłowości w zakresie braku zgodności obiektu z projektem zagospodarowania działki i projektem architektoniczno-budowlanym postanawia umorzyć postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

W dniu 11 grudnia 2007 r. A. K. i M. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie kary z tytułu nieprawidłowości w zakresie braku zgodności obiektu z projektem zagospodarowania działki i projektem architektoniczno-budowlanym. Razem ze skargą złożony został wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N., wydanego w przedmiotowej sprawie, z uwagi na oczywistą obrazę przez organy nadzoru budowlanego przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego. Skarżący wskazali ponadto, że jeżeli w wyniku wykonania postanowienia dojdzie do egzekucji kary w kwocie [...] zł, to biorąc pod uwagę ich niewielki majątek, spowoduje to dla nich ogromną szkodę i nieodwracalne skutki. Popadną oni bowiem w zadłużenie, co zablokuje im możliwość zakończenia inwestycji, która miała się stać ich podstawowym źródłem utrzymania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 17 stycznia 2008 r., na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że niezgodność postanowienia z prawem będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy. Dlatego też oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności zaskarżonego postanowienia z prawem, nie może zostać uwzględnione, gdyż niweczyłoby kontrolę sądową legalności tego postanowienia. Sąd stwierdził ponadto, iż brak informacji o stanie majątkowym skarżących, w tym o dotychczasowych źródłach i wysokości dochodu, składnikach majątku, poziomie wydatków, uniemożliwia ocenę, czy uiszczenie kary w wysokości 7500 zł wyrządzi skarżącym znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.

A. K. i M. K. złożyli zażalenie na powyższe postanowienie. Wskazali, że kwota 7500 zł jest dla nich kwotą znaczną i jej zapłata może stanowić zagrożenie utraty ich płynności finansowej. Ponadto, powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt IIOZ 155/05 (opublikowane w OSS 2005/3/72), stwierdzili, że art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie nakłada na stronę obowiązku wykazania bądź uprawdopodobnienia we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozstrzygając w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji powinien bowiem z urzędu uwzględniać okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania zaskarżonego do Sądu aktu. Dodatkowo, w ocenie skarżących, wbrew twierdzeniu Sądu I instancji, wstrzymanie wykonanie zaskarżonego postanowienia winno nastąpić zawsze, gdy strona niezadowolona z rozstrzygnięcia podniesie zarzut jego wydania z naruszeniem prawa.

Pismem procesowym z dnia 26 marca 2008 r. pełnomocnik skarżących cofnął zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 197 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. – do postępowania w toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

W myśl natomiast art. 193 P.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W tej sytuacji należy odwołać się do przepisów regulujących postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym – art. 60 i art. 161 §1 pkt 3 P.p.s.a.

Stosownie do art. 161 §1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

Z uwagi na oświadczenie skarżących o cofnięciu zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 §1 pkt 3 w związku z art. 197 §2 i art. 193 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.