Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 661/08, po rozpoznaniu wniosku S. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata, Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie wywołane wnioskiem.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podkreślił, że postanowieniem referendarza sądowego z dnia 29 września 2008 r., S. G. przyznane zostało prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie adwokata. Sąd wskazał, że skarżąca, pismem z dnia 06 lutego 2009 r. po raz kolejny wniosła o ustanowienie adwokata z urzędu do sporządzenia skargi kasacyjnej. Sąd I instancji wskazał, że w świetle powyższego przyznanie skarżącej prawa pomocy po raz kolejny w sytuacji, gdy korzysta już z tego prawa na podstawie prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 września 2008 r. jest bezprzedmiotowe.
Na powyższe postanowienie skarżąca S. G. złożyła zażalenie, zarzucając Sądowi pierwszej instancji pozbawienie Jej prawa pomocy prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy podkreślić, że skarżącej, na podstawie prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 września 2008 r., zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie sygn. akt II SA/Sz 661/08. Z akt sprawy wynika, że w dniu 07 listopada 2008 r. skarżąca udzieliła wyznaczonemu adwokatowi pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 661/08.
Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że pełnomocnik z urzędu umocowany jest do wykonywania wszelkich czynności procesowych łączących się ze sprawą, we wszystkich instancjach, łącznie ze skargą o wznowienie postępowania i udziałem w postępowaniu egzekucyjnym.
Stwierdzić należy, że Sąd I instancji przeprowadził prawidłowe rozumowanie co do przesłanek umorzenia postępowania w niniejszej sprawie, a w zażaleniu nie wykazano, iż rozstrzygnięcie w tej sprawie jest wadliwe. Zgodzić się przy tym należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że strona nie może skutecznie domagać się wyznaczenia kolejnego adwokata z urzędu, bowiem przyznane Jej prawo pomocy w tym zakresie zostało skonsumowane.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).