Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich.
W piśmie z dnia 11 października 2013 r. J. K. stwierdził, że wiele kwestii w tej sprawie jest niejasnych np. dlaczego sprawa była prowadzona tak długo skoro już w pierwszym piśmie zaznaczył, że miał 7 lat, dlaczego jego sprawa jest porównywana do innych czy też ilu kombatantów w Polsce jest w jego wieku. W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 5 listopada 2013 r. został wezwany do sprecyzowania charakteru pisma, w terminie 7 dni od dnia otrzymania zarządzenia, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Jednocześnie zaznaczono, że skarżący został pouczony o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W piśmie z dnia 19 listopada 2013 r. J. K. wskazał na wykładnię dokonaną przez profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego, która miałoby stanowić odniesienie do jego sprawy.
Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 780/13 pozostawił bez rozpoznania pismo z dnia 11 października 2013 r.
Zdaniem Sądu przedmiotowe pismo nie spełniało wymogów, o których mowa w art. 46 § 1 ustawy za dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); dalej jako p.p.s.a., gdyż skarżący pomimo wezwania nie wskazał rodzaju pisma ani jego osnowy. Z treści pisma nie można wywnioskować, co jest jego przedmiotem. W odpowiedzi na wezwanie skarżący przesłał jedynie pismo zawierające wykładnię przepisu, która w jego ocenie ma kluczowe znaczenie w rozpoznawanej sprawie. Nie wyjaśnił jednakże charakteru pisma i nie sprecyzował jego treści.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł J. K..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli natomiast strona nie uzupełni lub nie poprawi pisma w terminie, przewodniczący zarządzi pozostawienie tego pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a). Warunki formalne, jakim musi odpowiadać pismo strony, określa zaś przepis art. 46 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie pismo skarżącego z dnia 11 października 2013 r. nie spełniało warunku, o którym mowa w art. 46 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – nie zawierało merytorycznej treści, która w sposób jednoznaczny pozwalałaby na odczytanie intencji wnoszącego pismo. Z pisma tego nie wynikało konkretnie, jaki jest faktyczny zamiar skarżącego, jakich działań domaga się od Sądu. Powyższe wątpliwości nie zostały również wyjaśnione przez skarżącego w odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania charakteru przedmiotowego pisma i jego treści. Uznać zatem należało, że zasadnie na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a. zaskarżonym zarządzeniem pozostawiono bez rozpoznania przedmiotowe pismo.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.