Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odmówił skarżącemu P. M. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2015 r., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2015 r., którą wymierzono skarżącemu karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za wprowadzeni do obrotu środków zastępczych.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w zawartym w skardze na powyższą decyzję wniosku o jej wstrzymanie podniesiono, że ze względu na bardzo ciężką sytuację materialną skarżącego wykonanie tej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący często musi pożyczać pieniądze żeby się utrzymać. Każde nowe zobowiązanie powoduje, że jego sytuacja pogarsza się i zmusza go do zaciągnięcia nowych pożyczek niejednokrotnie wysoko oprocentowanych.
Podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że powołane we wniosku okoliczności nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku, bowiem skarżący nie wykazał, aby został spełniony zakres co najmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej także P.p.s.a.). Skarżący wskazał w istocie na typowe skutki egzekucji świadczenia pieniężnego.
Sąd stwierdził też, iż skarżącemu zostało wprawdzie przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, jednakże inne są przesłanki jej przyznania, aniżeli udzielenie ochrony tymczasowej. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się przy tym z takim zapatrywaniem skarżącego, jakoby sama wysokość zobowiązania wynikającego z decyzji miała prowadzić do zaistnienia po jego nieodwracalnych skutków w postaci konieczności zaciągnięcia pożyczki. W odniesieniu do podnoszonych przez skarżącego jego subiektywnych obaw związanych zapewne z postępowaniem egzekucyjnym, że w świetle art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu.
Nadto nawet ewentualne spełnienie świadczenia pieniężnego (np. uiszczenie kary pieniężnej) nie wywołuje, co do zasady, trudno odwracalnych skutków lub szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia. W przypadku bowiem uwzględnienia skargi przez Sąd, po uiszczeniu lub wyegzekwowaniu przedmiotowej kary, będzie ona podlegała zwrotowi. Skoro natomiast zaskarżonej decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności to wstrzymanie wykonania decyzji opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 52a ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 124) byłoby działaniem sprzecznym z założeniem ustawodawcy i niweczyłoby cel takiego uregulowania z uwagi choćby na przedmiot zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył P. M., zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę wstrzymania wykonania decyzji, podczas gdy z wykazanych przez skarżącego okoliczności wynika, że w rozpoznawanej sprawie w przypadku wykonania decyzji zachodzi wobec skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd winien był więc zastosować art. 61 § 3 P.p.s.a. i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w sytuacji materialnej skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do dalszego zadłużania skarżącego wysokoprocentowymi pożyczkami oraz pogłębianiem jego trudnej sytuacji. Nie ma przy tym istotnego znaczenia kwestia ograniczenia egzekucji i ochrony minimum egzystencji w postępowaniu egzekucyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.
Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi, stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż skarżący nie wskazał żadnych takich okoliczności, które mogłyby świadczyć o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w analizowanym przepisie. Trafnie przy tym Sąd ten eksponował różnice i cele pomiędzy instytucjami przyznania skarżącemu prawa pomocy, a udzieleniem ochrony tymczasowej oraz podstawowe uprawnienia zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym i cele nałożonej w sprawie kary. Rację ma bowiem Sąd, że samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Takich okoliczności nie przedstawiono natomiast w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił rozpoznawane zażalenie.