Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2005 r. odmówiono M. S. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. ustanowienia radcy prawnego.
Wskutek wniesienia przez M. S. sprzeciwu, powyższe postanowienie straciło moc.
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 stycznia 2005 r. odmówił skarżącemu M. S. przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że według informacji skarżącego osiągany przez niego i jego żonę dochód netto wynosi 3.123,72 zł. Z uwagi na wiek i przewlekłe choroby ponoszą duże wydatki na leczenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, że przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), zwanej ppsa – następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Oznacza to, że instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną.
Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie powyższe okoliczności nie zachodzą, gdyż sytuacja materialna skarżącego pozwala mu na poniesienie ewentualnych kosztów związanych ze sporządzeniem przez radcę prawnego skargi kasacyjnej i reprezentowaniem przed Naczelnym Sadem Administracyjnym.
Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie, w którym powtórzona została argumentacja ze sprzeciwu.
Podniesiono, że skarżący wraz z żoną z uwagi na wiek i przewlekłe choroby ponoszą znaczne wydatki na leczenie i opiekę świadczoną przez inne osoby.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Słusznie bowiem przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w świetle art. 246 § 1 pkt 2 ppsa brak było podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego.
Osiągane przez skarżącego i jego żonę stałe dochody są na tyle wysokie (3.446 zł brutto), że pomimo ponoszonych wydatków związanych z leczeniem, opieką i bieżącym utrzymaniem, skarżący może wygospodarować środki finansowe niezbędne na ewentualne pokrycie kosztów sporządzenia przez radcę prawnego skargi kasacyjnej i reprezentowania w postępowaniu sądowym.
Zaznaczyć trzeba, że przyznanie prawa pomocy ze środków publicznych ma charakter wyjątkowy i jest odstępstwem od zasady samodzielnego ponoszenia przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie (art. 199 ppsa w zw. z art. 205 § 1 ppsa).
Obowiązkiem więc skarżącego było podjęcie starań celem zgromadzenia środków pieniężnych z przeznaczeniem na koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika.
Zauważyć trzeba, że postępowanie administracyjne w sprawie trwało kilka lat, a zaskarżona decyzja wydana została w czerwcu 2004 r. Skarżący mógł zatem od dłuższego czasu przygotować się do wydatków związanych z postępowaniem sądowym.
W konsekwencji należało przyjąć, że skarżący nie wykazał, aby znalazł się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy.
Z tych względów zażalenie, jako niezasadne, podlegało oddaleniu na mocy art. 184 ppsa w zw. z art. 197 § 2 ppsa.