Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprostował oczywistą omyłkę zawartą w postanowieniu z dnia 9 listopada 2017 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1061/17.
W uzasadnieniu Sąd zaznaczył, że sprostowanie omyłki nie ma wpływu na treść orzeczenia, którego ono dotyczyło – postanowienia odmawiającego K. L. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Zażalenie złożyła K. L., wnosząc o uchylenie postanowienia WSA w Warszawie w całości. W uzasadnieniu wskazała, że jest osobą starszą i schorowaną, wraz z mężem wydają duże ilości pieniędzy na życie, lekarstwa i częste wizyty u prywatnych lekarzy. Skarżąca ponowiła przy tym prośbę o uwzględnienie jej wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku (także postanowieniu - art. 166 p.p.s.a.) niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie o sprostowaniu może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu (§ 2).
Sprostowanie ma na celu naprawienie niedokładności, które wskazywałyby na wadliwość sformułowania wydanego wyroku.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżąca nie sprecyzowała na jakie orzeczenie wniosła zażalenie. Z uwagi jednak na złożenie go w terminie 7 dni od doręczenia jej postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, uznać należy, że kwestionuje to postanowienie. Nie mogło odnieść ono skutku, bowiem skarżąca nie wskazuje na żadne uchybienia Sądu I instancji we wprowadzonej korekcie jak i nie postuluje innych zmian.
Biorąc jednak pod uwagę argumentację zażalenia zaznaczyć wypada, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy zażalenie nie przysługuje. Na skutek wejścia w życie od dnia 15 sierpnia 2015 r. ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) na postanowienie sądu pierwszej instancji wydane na skutek wniesionego sprzeciwu od rozstrzygnięcia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Stanowi o tym wprost art. 260 § 2 in fine p.p.s.a. Wojewódzki sąd administracyjny orzeka bowiem w takiej sytuacji jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sformułowanie, że sąd orzeka jako "sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu" oznacza że: po pierwsze - postępowanie w tej sprawie jest dwuinstancyjne, po drugie - na postanowienia wydane w tej sytuacji przez wojewódzki sąd administracyjny nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie przysługuje bowiem żaden środek zaskarżenia od postanowień wydanych przez sąd drugiej instancji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.