Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 1740/16, odrzucił skargę kasacyjną K. R. i E. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2017 r. (pkt 1) oraz orzekł o zwrocie skarżącym wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 250 zł (pkt 2).
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że K. R. i E. R. zarządzeniem Z-cy Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 grudnia 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi 15 grudnia 2017 r.) zostali wezwani do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 150 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Termin do uiszczenia wpisu upłynął. 22 grudnia 2017 r. Skarżący należny wpis sądowy uiścili dopiero 28 grudnia 2017 r., a zatem już po upływie, wskazanego w zarządzeniu terminu. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że uiszczenie uzupełniającego wpisu od skargi kasacyjnej po terminie jest równoznaczne z jego nieuiszczeniem, co na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. skutkuje odrzuceniem skargi kasacyjnej.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli K. R. i E. R. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że pełnomocnik skarżących nie odebrał osobiście zarządzenia Z-cy Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 grudnia 2017r., nie mógł zatem dokonać wpłaty we wskazanym terminie. Przedmiotowe zarządzenie zostało odebrane przez pełnomocnika dopiero w dniu 22 grudnia 2017r. W konsekwencji uiszczenie żądanej przez Sąd kwoty nastąpiło w zakreślonym terminie 7 dni od dnia otrzymania zarządzenia. Konsekwencją powyższego było działanie przez pełnomocnika w zakreślonym terminie, a zatem brak było podstaw zarówno do odrzucenia skargi jaki i do skorzystania przez pełnomocnika z instytucji przywrócenia terminu. Pełnomocnik skarżących wskazał, że uprzednio został już wezwany przez Sąd do usunięcia braków formalnych poprzez przedłożenie odpisów skargi kasacyjnej. Zdaniem pełnomocnika skarżących, Sąd pierwszej instancji po uzupełnieniu tych braków i po upływie terminu na wniesienie odpowiedzi, nie miał już podstaw do kolejnego wzywania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Kwestia ta powinna zostać pozostawiona do decyzji Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący wraz z wniesieniem skargi kasacyjnej uiścili kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego oraz że zarządzeniem Z-cy Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 grudnia 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi 15 grudnia 2017 r.) zostali wezwani do uiszczenia uzupełniającego wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 150 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Zarządzenie o wezwaniu do uzupełniania wpisu sądowego od skargi kasacyjnej zostało wydane w związku z dostrzeżeniem przez Naczelny Sąd Administracyjny, że wpis został uiszczony w nieprawidłowej wysokości oraz zwrotem akt Sądowi pierwszej instancji w celu uzupełniania braków formalnych skargi kasacyjnej.
Zauważyć należy, że zarządzenie z dnia 12 grudnia 2017 r. nie zostało zaskarżone, zaś kwota, do której uzupełnienia zostali wezwani została uiszczona z uchybieniem terminu. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, zaś zarzuty i argumenty wnoszących zażalenie nie mogą podważyć tej oceny. Skarżący nie zgadzając się z obowiązkiem uzupełnienia wpisu sądowego od skargi, wynikającym z zarządzenia z dnia 12 grudnia 2017 r., powinni byli zarządzenie to zaskarżyć. Wpis sądowy uiścili natomiast w dniu 28 grudnia 2017 r. Podnoszona w zażaleniu okoliczność, że pełnomocnik skarżących nie odebrał osobiście zarządzenia Z-cy Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 grudnia 2017 r. oraz że zostało mu ono doręczone dopiero w dniu 22 grudnia 2017 r. nie ma wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia. Zarządzenie z dnia 12 grudnia 2017 r. zostało odebrane przez B. L., a więc przez osobę która zawsze odbierała korespondencję kierowaną do pełnomocnika skarżących. W zażaleniu nie wykazano, że wezwanie zostało doręczone osobie nieuprawnionej do odbioru korespondencji. W rozpoznawanej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 220 § 3 p.p.s.a., stanowiące podstawę odrzucenia skargi kasacyjnej.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.