Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Łd 258/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek X. Spółki Akcyjnej z siedziba w Z. (dalej "spółka") o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu (dalej "SKO") z dnia 25 stycznia 2024 r. w przedmiocie opłaty planistycznej.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej nie wykazał, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, sytuacji finansowej skarżącej spółki i odniesienie się wyłącznie do wysokości jej kapitału zakładowego, podczas gdy z dokumentów finansowych spółki składanych do Repozytorium Dokumentów Finansowych wynika, że spółka ponosi stratę przewyższającą sumę kapitałów zapasowego i rezerwowych oraz jedną trzecią kapitału zakładowego, co oznacza, że odmowa wstrzymania zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zaznaczyć przy tym należy, że samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia.
Analizując pod tym względem argumentację skarżącego zawartą w zażaleniu, uznać należy, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W złożonym zażaleniu pełnomocnik strony co prawda obrazuje sytuację finansową spółki, jednak nie załącza żadnego dokumentu potwierdzającego swoje oświadczenia. Sąd nie może przychylić się jedynie do gołosłownych twierdzeń strony. Strona wnioskująca powinna wykazać swoją sytuację majątkową, w tym swoje możliwości finansowe. Na potwierdzenie uzyskiwanych dochodów skarżąca spółka mogła przedstawić choćby roczne zeznanie podatkowe, które by jednoznacznie wskazywało na uzyskiwany przez nią dochód. Brak szczegółowych danych sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej uniemożliwia ocenę, w jaki sposób konieczność wykonania decyzji i uiszczenia opłaty planistycznej wpłynie na sytuację skarżącej.
Pełnomocnik skarżącej, choć w istocie upatruje wystąpienia po stronie spółki znacznej szkody, wskazuje także na wystąpienie drugiej przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. - trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże rodzaj obowiązku w postaci uiszczenia kwoty pieniężnej tytułem ustalonej opłaty planistycznej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. Zarazem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej oraz uchylenia kwestionowanych decyzji, zaistnieje podstawa do zwrotu całej wpłaconej na rachunek gminy kwoty pieniężnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.