Uzasadnienie
J. C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2016 r. wniósł o zmianę decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską.
Pismem z dnia 25 lipca 2016 r. w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 lipca 2016 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej sprecyzowanie, polegające na wskazaniu co jest przedmiotem skargi, tj. podanie numeru i daty zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz organu, który wydał zaskarżony akt. Wezwanie z dnia 25 lipca 2016 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 lipca 2016 r. zatem termin do wykonania zarządzenia upłynął w dniu 4 sierpnia 2016 r.
Skarżący pismem z dnia 31 lipca 2016 r. zatytułowanym uzupełnienie braków formalnych skargi z dnia 1 lipca 2016 r. nie podał numeru oraz daty zaskarżonego aktu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 września 2016 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), - dalej p.p.s.a. odrzucił skargę.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga J. C. z dnia 1 lipca 2016 r. nie spełnia wymogów określonych w art. 57 § 1 p.p.s.a. Skarżący wezwany, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału do uzupełnienia braków, nie określił daty wydania zaskarżonego aktu, jego numeru i nie wskazał organu, który wydał zaskarżony akt. Wezwanie z dnia 25 lipca 2016 r. nie zostało zatem wykonane.
J. C. wniósł zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 22 września 2016 r. podnosząc, iż z uwagi na leczenie zagranicą nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, gdyż w tym okresie nie przebywał na terytorium Polski.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarga do sądu administracyjnego jest pismem procesowym kwalifikowanym, gdyż zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wymienione w tym przepisie. Stosownie do treści art. 57 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. wskazanie organu, zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, której skarga dotyczy, jest wymogiem formalnym skargi. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do zmiany przedmiotu zaskarżenia określonego przez stronę. Wskazanie przez stronę wymienionych w art. 57 § 1 p.p.s.a. elementów, wobec obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady skargowości, jest dla sądu wiążące.
Natomiast zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni po rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi, w sposób prawidłowy zastosował powyższe przepisy. Po zbadaniu, że przedmiotowa skarga zawiera braki formalne w postaci niewskazania jednoznacznego przedmiotu zaskarżenia, Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uzupełnienia tych braków. Wezwanie to zawierało wskazówki co do czynności procesowych (jednoznaczne określenie, co jest przedmiotem zaskarżenia - wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji lub czynności), wskazanie co podlega kontroli sądowej oraz pouczenie o skutkach nieusunięcia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie. Odpowiedź skarżącego, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, nie czyniła jednak zadość wymogom powyższego wezwania.
Nie można bowiem uznać za należyte wykonanie wezwania Sądu pisma skarżącego z dnia 31 lipca 2016r., które, choć wniesione w zakreślonym przez Sąd terminie, nie uzupełnia ujawnionych braków formalnych skargi, albowiem w swej treści zawiera w istocie powtórzenie twierdzeń skargi. Należy podkreślić, że określenie przedmiotu skargi należy wyłącznie do wnoszącego skargę i nie może być przedmiotem domniemania czy też doprecyzowania przez sąd administracyjny. Takie stanowisko jakie zostało przedstawione w skardze uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę sądową wobec braku wskazania konkretnego przedmiotu zaskarżenia.
Odnosząc się do argumentów zażalenia należy podkreślić, iż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania wynika, że odebrał je dorosły domownik (syn skarżącego K. C.) w dniu 28 lipca 2016 r., dlatego też zostało ono skutecznie doręczone. Dodatkowo skarżący przesłał w zakreślonym terminie odpowiedź (pismo z dnia 31 lipca 2016 r.) które podpisał, dlatego też zarzuty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.