Uzasadnienie
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2006 r., pismem z dnia 9 lutego 2006 r. wezwano skarżącego H. G. do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł. od skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombinatów i Osób Represjonowanych z dnia 24 listopada 2005 r., o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia 28 września 2005 r. potwierdzającej, że skarżący pozostawał bez pracy na skutek represji politycznych w okresie od dnia 12 lutego 1975 r. do dnia 12 lutego 1980 r. w wymiarze pięciu lat.
Na powyższe zarządzenie pismem z dnia 17 lutego 2006 r. skarżący wniósł zażalenie, domagając się jego uchylenia jako niezgodnego z prawem. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja dotyczy postępowania w sprawie przyznania uprawnień do emerytury z tytułu pozostawania bez pracy na skutek represji politycznych, wobec czego zastosowanie powinien mieć art. 239 pkt 1lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Do zażalenia skarżący załączył kopię postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie o zawieszeniu na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 kpc postępowania w sprawie z wniosku H. G. o emeryturę oraz kopię pisma Przewodniczącej Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w którym skarżący został poinformowany o braku obowiązku uiszczania kosztów sądowych od skargi w przedmiocie odmowy potwierdzenia okresu niewykonywania pracy na skutek represji politycznych (sygn. akt II SA/Wa 855/04).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy. Po pierwsze należy wskazać, iż w piśmie z dnia 9 lutego 2006 r. wzywającym skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego, wskazano jako podstawę tego wezwania zarządzenie
Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 lutego 2006 r., a w przesłanych aktach sprawy takiego zarządzenia nie ma. Jest natomiast zarządzenie z dnia 6 lutego 2006 r., w którego pkt 3 ustalono wpis sądowy w kwocie 100 zł., nie podając jednak podstawy prawnej wynikającej z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). W wezwaniu z dnia 9 lutego 2006 r. również nie wskazano stosownego przepisu w/w rozporządzenia, w oparciu o który ustalono wysokość wpisu. Skoro na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału ustalające wysokość wpisu sądowego, przysługuje zażalenie, to zarządzenie powinno spełniać podobne wymogi, jak postanowienie a wynika to z art. 163 § 2 w związku z art. 167 p.p.s.a. Tym bardziej jest to uzasadnione w sytuacji, kiedy z góry nie można wykluczyć zastosowania art. 239 pkt 1 p.p.s.a., na który powołuje się skarżący w zażaleniu.
Przy tak wydanym zarządzeniu, rozpoznając zażalenie, w istocie Naczelny Sąd Administracyjny musiałby ustalać przepis w oparciu o który należy uiścić wpis sądowy, bądź przysługuje zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych, co należy do obowiązków Sądu I instancji.
W zarządzeniu przewodniczącego a następnie w piśmie wzywającym stronę do uiszczenia wpisu sądowego w określonej kwocie, powinna być wskazana podstawa prawna, w oparciu o którą została ustalona wysokość tego wpisu, co daje stronie możliwość sprawdzenia tego a w przypadku wniesienia zażalenia, pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na skontrolowanie prawidłowości zaskarżonego zarządzenia. W przeciwnym razie, kiedy w zarządzeniu nie powołano podstawy prawnej, w oparciu o którą ustalono wysokość wpisu, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie na zarządzenie, musiałby się domyślać na podstawie jakiego przepisu zostało ono
Sygn. akt II OZ 279/06 wydane. Za powyższym stanowiskiem przemawia również brzmienie art. 167 p.p.s.a., jak i przepis art. 194 § 3 p.p.s.a., bowiem trudno sobie wyobrazić prawidłowo napisane zażalenie, skoro strona nie wie na podstawie jakiego przepisu ustalono wysokość wpisu sądowego, a tym samym, na jakiej podstawie wydano skarżone zarządzenie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 i 198 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.