Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 65/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Stowarzyszeniu [...] przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że Stowarzyszenie - w ramach planowania swojej działalności oraz wydatków przeznaczanych na nią - powinno przewidzieć realizację swoich praw przed sądem, a w konsekwencji również obowiązek ponoszenia kosztów sądowych. Wobec powyższego Sąd uznał, że brak jest podstaw do udzielenia prawa pomocy, skoro Stowarzyszenie nie wykorzystało przewidzianych w prawie możliwości na zgromadzenie środków finansowych, choćby w postaci pobierania składek członkowskich. Podkreślił również, że na ocenę czy wnioskodawcy należy przyznać prawo pomocy, czy też nie, nie mają wpływu postanowienia sądowe wydane w innych postępowaniach, gdyż Sąd nie jest nimi związany.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie [...] domagając się jego uchylenia i przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych. W zażaleniu podniesiono, że działalność stowarzyszenia polega na reprezentowaniu interesu społecznego w sprawach z zakresu architektury i urbanistyki, nie wymaga żadnych środków, gdyż jest realizowana społecznie przez członków stowarzyszenia. Stwierdzono, że Stowarzyszenie wykazało, iż nie ma żadnych środków na poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, stosownie do art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Podkreślono również, że w szeregu innych spraw udzielono Stowarzyszeniu prawa pomocy w żądanym przez nie zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a. sąd może przyznać prawo pomocy osobie prawnej, a także innej jednostce nieposiadającej osobowości prawnej, w zakresie całkowitym, jeżeli podmiot ten wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Ponadto osoba prawna oraz inna organizacja nieposiadająca osobowości prawnej powinna wykazać nie tylko, że nie ma środków na poniesienie tych kosztów, ale także, że nie ma ich mimo iż podjęła wszelkie niezbędne działania by zdobyć fundusze na pokrycie tych wydatków (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, s. 504).
W rozpoznawanej sprawie skarżące Stowarzyszenie nie wykazało, że podjęło jakiekolwiek czynności zmierzające do zabezpieczenia środków finansowych na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Nie jest wystarczającym twierdzenie iż działalność Stowarzyszenia nie wymaga żadnych środków. Z twierdzeniem tym nie można się zgodzić. Jeżeli działalność Stowarzyszenia związana jest z realizacją praw Stowarzyszenia przed sądem, to wiąże się ona także z obowiązkiem uiszczenia kosztów postępowania sądowego. Stowarzyszenie powinno więc wziąć pod uwagę swój udział w postępowaniach sądowych i zgromadzić na ten cel odpowiednie środki czy to w formie składek członkowskich, czy też podjęcia działalności zarobkowej. Z uwagi na to, że skarżące Stowarzyszenie nie korzysta z żadnej możliwości zdobycia środków finansowych, nie może skutecznie żądać pokrycia kosztów postępowania przez Skarb Państwa. Przyznanie skarżącemu Stowarzyszeniu prawa pomocy stanowiłoby de facto przeniesienie ciężaru prowadzenia działalności statutowej Stowarzyszenia na Skarb Państwa, podczas gdy Stowarzyszenie powinno było co do zasady zabezpieczyć środki na swoją działalność, w tym na występowanie do sądów administracyjnych z pismami, które podlegają opłacie sądowej.
Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.