Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SAB/Gl 41/12 Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wezwał W. G. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis wyroku z uzasadnieniem w sprawie z jego skargi na bezczynność Wojewody Ś. w przedmiocie wydania dokumentu stwierdzającego tożsamość.
Na powyższe zarządzenie W. G. złożył zażalenie, podnosząc, że w zawiadomieniu o terminie rozprawy nie pouczono skarżącego o treści art. 234 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 234 § 1 i 2 p.p.s.a., za stwierdzenie prawomocności oraz wydanie odpisów, zaświadczeń, wyciągów i innych dokumentów na podstawie akt, pobiera się opłatę kancelaryjną. Opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. W przypadku nieuiszczenia tej opłaty przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek.
W niniejszej sprawie wniosek o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem został złożony w dniu 21 listopada 2011 r., jednak skarżący nie uiścił opłaty kancelaryjnej, wobec czego wezwano go do uiszczenia opłaty, pod rygorem przymusowego ściągnięcia.
Zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. nr 221, poz. 2192), w rozpoznawanej sprawie należna opłata kancelaryjna wynosi 100 zł.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach prawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym na skutek zgłoszonego żądania.
Odnosząc się do podniesionego w zażaleniu zarzutu braku pouczenia skarżącego o treści art. 234 § 1 p.p.s.a., wskazać należy, że obowiązek udzielania stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.) nie jest obowiązkiem nieograniczonym. Sąd nie ma obowiązku udzielania pouczeń co do wszelkich możliwych zachowań; obowiązek odnosi się do wskazówek i pouczeń celowych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu postępowania i dających gwarancje prawa strony do obrony (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2000 r., sygn. akt II UKN 639/99, opubl. OSNP 2002/3/78).
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.