Uzasadnienie
W dniu 18 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. VII SA/Wa 1944/10 ze skargi Stowarzyszenia [...] wydał wyrok w treści którego uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt I sentencji), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku (pkt II sentencji) oraz zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] kwotę 460 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt III sentencji).
Pismem z dnia 8 marca 2011 r. pełnomocnik skarżącego Stowarzyszenia [...] radca prawny G. W. wniósł zażalenie na punkt III sentencji wyroku dotyczący postanowienia o zwrocie kosztów postępowania wnosząc o jego zmianę poprzez zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości żądanej w skardze z dnia 4 października 2010 r. tj. kwoty 720 zł, a nie tylko kwoty minimalnej powiększonej o 3 zł, tj. w wysokości 243 zł oraz wpisu w wysokości 200 zł i opłaty skarbowej w wysokości 17 zł - razem 937 zł, oraz niezbędnych kosztów niniejszego postępowania zażaleniowego przed NSA w kwocie 460 zł [wynagrodzenia pełnomocnika 360 zł – trzykrotna stawka minimalna (3 x 120 zł) w postępowaniu zażaleniowym, tj. zaledwie 50 % stawki dopuszczalnej - § 2 ust. 2 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej prze radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i zwrot wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł. Jako podstawę prawną wniesionego zażalenia pełnomocnik skarżącego podał art. 174 pkt 2 w zw. z art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2, art. 209 oraz art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż naruszone zostały przepisy postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w tym wypadku na wysokość kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, iż w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Natomiast przepis art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
W niniejszej sprawie Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika kwotę 460 zł. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów sądowych w postaci uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł, uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości 240 zł zgodnie z treścią § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Tymczasem pełnomocnik skarżącego w treści skargi wniósł o zasądzenie od organu na rzecz Stowarzyszenia kwoty 937 zł obejmującej koszt wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 720 zł, tj. trzykrotność stawki minimalnej, koszt wpisu od skargi w kwocie 200 zł i zwrot kosztu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, biorąc pod uwagę wskazania zawarte w § 2 ust. 1 i 2 powyższego rozporządzenia brak jest podstaw do zasądzenia zwrotu wynagrodzenia w wysokości trzykrotności minimalnej stawki wynikającej z przywołanego rozporządzenia, a zaskarżone postanowienie mimo lakonicznego uzasadnienia odpowiada prawu, bowiem Sąd I instancji prawidłowo obliczył wysokość kwoty należnej stronie skarżącej tytułem zwrotu kosztów.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nakład pracy pełnomocnika w żadnym razie nie uzasadnienia zasądzenia wynagrodzenia w kwocie przewyższającej minimalną stawkę, albowiem czynności przez niego dokonane, tj. sporządzenie skargi i złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia do wydanego w sprawie orzeczenia należą do zwykłych czynności wykonywanych przez pełnomocników reprezentujących stronę przed sądem, a przedmiotowa sprawa nie ma charakteru skomplikowanej.
Odnosząc się do zawartego w treści zażalenia wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesionym zażaleniem, stwierdzić należy, iż nie może on zostać uwzględniony, albowiem brak jest podstaw prawnych do orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny o zwrocie tego typu kosztów między stronami. Przypomnieć bowiem należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania we własnym zakresie (art. 199 p.p.s.a.). W szczególności podstaw tych nie ma w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczących zażalenia, a w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że nie mogą ich stanowić przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. (porównaj: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. J.P.Tarno, wyd. LexisNexis Warszawa 2010, str. 511, postanowienie NSA z 24.06.2010 r., II OZ 594/10 opubl. w centralnej bazie orzeczeń i informacji o sprawach www.cbois.nsa.gov.pl, czy z dn. 14.09.2004 r. FZ 266/04, niepubl.)
Z tych przyczyn, na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.