Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 4 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Po 1422/05 odrzucił skargę kasacyjną J. S. od wyroku tego Sądu z dnia 21 lipca 2006 r. w sprawie z jego skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że zgodnie z § 3 i § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) skarga kasacyjna podlegała wpisowi stałemu w kwocie 250 zł. Wpis od skargi kasacyjnej jest opłatą sądową, uiszczenie której nie może nastąpić w formie innej niż przewidziana w art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), tj. gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pełnomocnik skarżącego, będą adwokatem nie dopełnił tego wymogu, bowiem uiścił wpis w znakach opłaty sądowej, co nie pozwala uznać, że skarga kasacyjna została prawidłowo opłacona.
Zażalenie na to postanowienie złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. S., wnosząc o jego uchylenie. W treści zażalenia skarżący wskazał, że z treści art. 212 § 2 P.p.s.a. wynika, iż opłaty sądowe są dochodami budżetu państwa. Fakt wniesienia opłaty w znakach opłaty sądowej nie może stanowić samoistnej podstawy odrzucenia skargi kasacyjnej, gdyż kwoty uzyskane z tytułu sprzedaży znaków opłaty sądowej stanowią dochód Skarbu Państwa, co oznacza, że opłata została uiszczona na rzecz właściwego podmiotu. W ocenie skarżącego uchybienie formalne tego rzędu nie może pozbawiać go merytorycznego rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej. W praktyce wysokość opłaty i obowiązek uiszczenia w chwili złożenia pisma jako opłaty stałej określa adwokat, zaś techniczna forma jej uiszczenia należy najczęściej do pracownika sekretariatu i takie pomyłki mogą się wyjątkowo zdarzyć.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 219 § 2 P.p.s.a. opłatę sądową można uiścić gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Treść powyższego przepisu jest jasna i nie powoduje trudności interpretacyjnych. Przepis ten jednoznacznie wskazuje dwie formy uiszczenia należnej wpłaty, wyklucza on uiszczenie opłaty sądowej w jakiejkolwiek innej formie, w tym np. przez naklejenie znaków opłaty sądowej. Pogląd ten znalazł potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 28/04 - ONSA i WSA 2004, nr 1, poz.
- i w piśmiennictwie (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, str. 460).
Stosownie natomiast do art. 221 P.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Odnosi się to również do sytuacji, w której profesjonalny pełnomocnik uiszcza wpis w niewłaściwej formie.
Wskazać należy, że ustawodawca nie przewidział możliwości opłacenia pism sądowych znakami opłaty sądowej, jak to uczynił pełnomocnik skarżącego w rozpatrywanej sprawie, w związku z tym podane w zażaleniu przyczyny uiszczenia wpisu w tej formie nie mogą usprawiedliwiać niezachowania przewidzianego ustawą sposobu uiszczenia wpisu i potraktowania wniesionej skargi kasacyjnej, jako należycie opłaconej. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem skarżącego, że przepis ten ogranicza jego prawo do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.
Ponadto niezasadne jest twierdzenie skarżącego, że znaczki opłaty sądowej, jako dochody budżetu państwa, są formą skutecznego opłacania pism procesowych, bowiem regulacji takiej nie przewiduje art. 219 § 2 P.p.s.a.
W świetle powyższego, prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę kasacyjną jako nienależycie opłaconą.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Ponadto mając na uwadze, że w komparycji zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji dopuścił się oczywistej omyłki w dacie rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym przez niewłaściwe wpisanie "7 stycznia 2007 r." zamiast "4 stycznia 2007 r.", Naczelny Sąd Administracyjny postanowił z urzędu tę oczywistą omyłkę sprostować na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a.