Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 4 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Po 1422/05 odrzucił skargę kasacyjną J. S. od wyroku tego Sądu z dnia 21 lipca 2006 r. w sprawie z jego skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że zgodnie z § 3 i § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) skarga kasacyjna podlegała wpisowi stałemu w kwocie 250 zł. Wpis od skargi kasacyjnej jest opłatą sądową, uiszczenie której nie może nastąpić w formie innej niż przewidziana w art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), tj. gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pełnomocnik skarżącego, będą adwokatem nie dopełnił tego wymogu, bowiem uiścił wpis w znakach opłaty sądowej, co nie pozwala uznać, że skarga kasacyjna została prawidłowo opłacona.
Zażalenie na to postanowienie złożyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego uczestniczka postępowania E. S., wnosząc o jego uchylenie. W treści zażalenia wskazała, że nie była powiadomiona o braku formalnym skargi kasacyjnej polegającym na nieodpowiedniej formie uiszczenia opłaty sądowej. Skarżąca podniosła, że opłata uiszczona w formie znaków sądowych trafiła do budżetu państwa, bowiem sumy uzyskane ze sprzedaży znaków opłaty sądowej są dochodami budżetu (art. 212 § 2 P.p.s.a.). W tej sytuacji skarżąca powinna zostać wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, która wniesiona została także w jej interesie. W ocenie skarżącej trudno bowiem wymagać, aby małżonkowie składali dwie skargi kasacyjne z tymi samymi zarzutami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Z akt sprawy wynika, że skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Po 1422/05 została wniesiona przez pełnomocnika (adwokata Z. P.) tylko w imieniu skarżącego J. S., zgodnie z udzielonym mu pełnomocnictwem. Jednocześnie pełnomocnik uiścił wpis od skargi kasacyjnej w formie znaków opłaty sądowej w wysokości 250 zł.
Stosownie do art. 219 § 2 P.p.s.a. opłatę sądową można uiścić gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Treść powyższego przepisu jest jasna i nie powoduje trudności interpretacyjnych. Przepis ten jednoznacznie wskazuje dwie formy uiszczenia należnej wpłaty, wyklucza on uiszczenie opłaty sądowej w jakiejkolwiek innej formie, w tym np. przez naklejenie znaków opłaty sądowej. Pogląd ten znalazł potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 28/04 - ONSA i WSA 2004, nr 1, poz.
- i w piśmiennictwie (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, str. 460).
Stosownie natomiast do art. 221 P.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Odnosi się to również do sytuacji, w której profesjonalny pełnomocnik uiszcza wpis w niewłaściwej formie. Wskazać należy, że ustawodawca nie przewidział możliwości opłacenia pism sądowych znakami opłaty sądowej, jak to uczynił pełnomocnik skarżącego w rozpatrywanej sprawie. Dlatego niezasadne jest twierdzenie uczestniczki postępowania, że znaczki opłaty sądowej, jako dochody budżetu państwa, są formą skutecznego opłacania pism procesowych, bowiem regulacji takiej nie przewiduje art. 219 § 2 P.p.s.a.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem uczestniczki postępowania, że Sąd powinien wezwać ją do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, bowiem treść skargi w żaden sposób nie wskazuje, iż wniesiona została także w jej imieniu. Ponadto niezasadny jest argument, że nie można wymagać, aby małżonkowie składali dwie skargi kasacyjne z tymi samymi zarzutami, gdyż uczestniczka postępowania mogła udzielić pełnomocnictwa dla reprezentującego skarżącego pełnomocnika, żeby także w jej imieniu złożył przedmiotową skargę kasacyjną.
W świetle powyższego, prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę kasacyjną skarżącego jako nienależycie opłaconą.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.