Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 15 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 518/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił sprzeciw I. Ś. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 518/10 o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi I. Ś. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej
Odrzucając sprzeciw, Sąd pierwszej instancji wskazał, że odpis powyższego postanowienia referendarza sądowego, opatrzony stosownym pouczeniem, skarżący otrzymał 28 lutego 2011 r. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem, pismem z 8 marca 2011 r. wniósł sprzeciw. Uzasadniając wskazał, że pismo Sądu wysłane 24 lutego 2011 r. otrzymał 2 marca 2011 r.
Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 206 akt sądowych) wynika jednoznacznie i wbrew twierdzeniom zawartym w sprzeciwie, że przesyłka zawierająca odpis postanowienia referendarza sądowego, którym odmówiono przyznania prawa pomocy, została doręczona na adres skarżącego 28 lutego 2011 r. O tej właśnie dacie doręczenia przesyłki świadczy zarówno data zapisana przez córkę skarżącego, która odebrała przesyłkę, jak i data zapisana przez doręczającego, na drugiej stronie "zwrotki". Tym samym, siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego upłynął z dniem 7 marca 2011 r. (poniedziałek). W niniejszej sprawie sprzeciw został nadany w dniu 8 marca 2011 r., o czym świadczy data nagłówkowa pisma (k. 208) jak i data stempla pocztowego na kopercie (k. 209). To oznacza, że w niniejszej sprawie sprzeciw został wniesiony po terminie określonym w art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.)
W zażaleniu, I. Ś. wniósł o zmianę lub uchylenie postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny bada jedynie, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że należało odrzucić sprzeciw – nie może się zatem wypowiadać w kwestii zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Należy podkreślić, że sąd jest obowiązany badać warunki formalne każdego złożonego sprzeciwu. Jest więc związany treścią art. 259 § 1 p.p.s.a., który wskazuje, że sprzeciw może być złożony tylko w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Dla liczenia terminu do wniesienia sprzeciwu istotne znaczenie ma potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej postanowienie, ponieważ zgodnie z art. 77 § 1 p.p.s.a. zd. pierwsze - odbierający pismo potwierdza odbiór i jego datę własnoręcznym podpisem. W niniejszej sprawie za skarżącego podpisała się córka – w myśl art. 72 § 1 p.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. To oznacza, że nawet późniejsze przekazanie skarżącemu przesyłki przez domownika nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia odwołania.
Termin do wniesienia sprzeciwu – jak słusznie wykazał Sąd pierwszej instancji – upłynął zatem 7 marca 2011 r. Tym samym, pismo nadane 8 marca 2011 r., należało odrzucić jako wniesione po terminie, stosownie do treści art. 259 § 2 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.