Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 stycznia 2017 r. skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim z dnia 31 marca 2016 r. nr XX/155/16 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru Konstantynowa Łódzkiego wnieśli: J.G., S.B., M.N. i F.R. Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. II SA/Łd 125/17
Zarządzeniami z dnia 20 lutego 2017 r. (czterema) Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał skarżących, każdego oddzielnie, do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 300 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawę prawną wydanych zarządzeń stanowił art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w zw. z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Zażalenie na powyższe zarządzenia złożyli skarżący, wskazując że skoro wnieśli skargę jednym pismem, razem, na tę samą uchwałę, to wpis od skargi winien być określony w wysokości 300 zł, ale skarżący winni zostać wezwani do jego uiszczenia solidarnie, a nie każdy z nich oddzielnie. Jednocześnie uiścili żądany wpis.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności podnieść należy, że uiszczenie przez skarżących wpisów od skargi, nie czyni bezprzedmiotowym wniesionego zażalenia na zarządzenia wzywające do uiszczenia wpisu. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do kontroli zakwestionowanych zarządzeń.
Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Z powyższego wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadą jest, iż to strona wnosząca do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki obowiązana jest do uiszczenia kosztów sądowych. Wyjątki od takiego obowiązku wymieniają przepisy ustawy. Wnoszący skargę w tej sprawie nie są jednak zwolnieni z obowiązku uiszczania kosztów sądowych czy to na podstawie przepisów ustawy czy na podstawie orzeczenia sądu. Z akt sprawy nie wynika by skarżący ubiegali się o przyznanie im prawa pomocy w tym zakresie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo w zaskarżonych zarządzeniach została również ustalona wysokość wpisu. Stosownie bowiem do § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach: skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - 300 zł.
Nie mają racji skarżący, że w niniejszej sprawie zobowiązanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi winno zostać nałożone na nich solidarnie w wysokości 300 zł. I w takiej też wysokości wpis od każdego ze skarżących został ustalony.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 p.p.s.a.). § 2 tego przepisu stanowi, że pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. A zatem ww. przepis ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, to jest wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, np. w przypadku wspólnych uprawnień i obowiązków współwłaścicieli nieruchomości, którzy wywodzą swój interes prawny we wniesieniu skargi z prawa własności nieruchomości, będącej przedmiotem tej współwłasności. Opłata sądowa obciąża wówczas skarżących solidarnie, a uiszczenie przez jednego ze skarżących zwalnia pozostałych od obowiązku jej uiszczenia.
Odmienna sytuacja ma natomiast miejsce w przypadku współuczestnictwa formalnego, kiedy to każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 601).
W niniejszej sprawie nie mamy do czynienia ze współuczestnictwem materialnym, uzasadniającym zastosowanie art. 214 § 2 zd. pierwsze p.p.s.a. Wprawdzie, jak wynika z akt sprawy skarżący jednym pismem zaskarżyli ten sam akt – uchwałę Rady Miejskiej w Konstantynowie Łódzkim z dnia 31 marca 2016 r. nr XX/155/16 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednakże ich prawa i obowiązki nie są wspólne. Brak jest bowiem podstaw do twierdzenia, by skarżący swoje uprawnienie do wniesienia skargi w tej sprawie oparli na prawach przysługujących im do wspólnej nieruchomości. Wprost przeciwnie, z akt sprawy wynika, że J.G. jest właścicielem działki nr [...], S.B. – działki nr [...], M.N. – działki nr [...], a F.R. – działki nr [...].
W związku z powyższym przedmiotowa skarga winna być traktowana jako cztery odrębne skargi. Prawidłowo zatem Przewodniczący Wydziału II wezwał każdego ze skarżących oddzielenie do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi.
Dlatego też, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.