Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 18 stycznia 2010 r. odrzucił wniosek D.W. o uzupełnienie postanowienia poprzez zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi D. i M.W. oraz M.W. i J.W. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania i przedłożenia projektu budowlanego remontu i przebudowy budynku oraz oceny technicznej wykonanych robót.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie w dniu 25 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał postanowienie, którym umorzył postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Odpis powyższego postanowienia został doręczony ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej w dniu 16 grudnia 2009 r. Termin do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 25 listopada 2009 r. upłynął zatem dla D.W. w dniu 30 grudnia 2009 r. Złożony przez D.W. w dniu 12 stycznia 2010 r. wniosek o uzupełnienie postanowienia Sąd I instancji uznał za niedopuszczalny.
Niezależnie od powyższego Sąd I instancji stwierdził, że złożony przez D.W. wniosek o uzupełnienie postanowienia jest niedopuszczalny również z tego względu, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują orzeczenia o kosztach w postanowieniu o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy. Zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu jedynie w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 w/w ustawy.
Zażalenia na powyższe postanowienie wniósł w dniu 1 lutego 2010 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżących D. i M.W. W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 201 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie na skutek wadliwego przyjęcia, że skarżącej nie przysługuje zwrot kosztów. Ponadto w dniu 16 lutego 2010 r. skarżący D. i M.W. osobiście złożyli pismo zatytułowane "skarga – zażalenie", w którym uzupełnili treść zażalenia wnosząc o uchylenie i zmianę postanowienia Sądu I instancji z dnia 18 stycznia 2010 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.
Stosownie do treści przepisu art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Na mocy art. 166 p.p.s.a. przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie również w stosunku do postanowień.
Stosownie do treści art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia ściśle określone w tym przepisie.
Katalog przypadków, w których strona może złożyć zażalenie jest zatem katalogiem zamkniętym. Żaden z powyższych przepisów nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzupełnienia rozstrzygnięcia. Możliwość taka nie wynika również z innych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w szczególności art. 157 ustawy, w którym uregulowano przesłanki uzupełnienia wyroku bądź postanowienia sądu. W tej sytuacji zażalenia skarżących jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2007 r., II FSK 781/06, nie publ., postanowienie NSA z dnia 21 kwietnia 2006 r. I OZ 545/06 nie publ.)
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.