Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, powołując się na § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) wezwał J. W. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w kwocie 100 zł w kasie Sądu lub na rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni pod rygorem ściągnięcia.
Zażalenie na to zarządzenie wniósł J. W., argumentując, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożył wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, a ponadto opłatę kancelaryjną pobiera się przy zgłoszeniu wniosku. Skarżący wskazał, że w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy spodziewał się, że zostanie zwolniony od kosztów ponoszenia ww. opłaty kancelaryjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że strony obligowane są do ponoszenia kosztów sądowych stosownie do swojego udziału w postępowaniu, o ile przepisy nie zwalniają ich z tego obowiązku.
W niniejszej sprawie skarżący nie korzystał ze zwolnienia od kosztów z uwagi na przedmiot sprawy, nie mieścił się on bowiem we wskazanym w art. 239 § 1 pkt 1 powołanej ustawy katalogu; jak i nie kwalifikuje się do podmiotowego zwolnienia o jakim mowa w art. 239 § 1 pkt 2-3 p.p.s.a. Odnośnie zaś przesłanki wynikającej z art. 239 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wskazania wymaga, że przed Sądem I instancji postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r. zwolniono skarżącego tylko z uiszczenia wpisu od skargi, zaś w związku z kolejnym wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy (złożonym wraz z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku) Sąd postanowieniem z dnia 12 stycznia 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 6 grudnia 2016 r. o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tych warunkach zaistniały przesłanki do wezwania skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Argumenty w zażaleniu odnoszące się do kwestii złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie mają więc znaczenia dla prawidłowości zaskarżonego zarządzenia. Nie istniały więc żadne przesłanki dla uznania, że skarżący jest aktualnie zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych – w których mieści się także opłata kancelaryjna, co wynika wprost z art. 212 § 1 p.p.s.a.
Artykuł 234 § 2 p.p.s.a. stanowi, że opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządza ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek, po uprzednim wezwaniu strony do jej uiszczenia. Przepisów art. 220 nie stosuje się. Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie, zasadnie więc Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia należnej opłaty, zaś wydane w tym zakresie zarządzenie w pełni odpowiada prawu, ponieważ stosownie do treści § 2 ww. rozporządzenia opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. W zarządzeniu tym prawidłowo zatem określono wysokość wymaganej kwoty.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.