Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 217/17, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał M. P. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji celu publicznego, w kwocie 500 złotych.
Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja nie dotyczy zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego jest to akt organu jednostki samorządu terytorialnego i dlatego wysokość wpisu powinna wynosić 300 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie na zarządzenie z dnia 30 listopada 2016 r. jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a". Przepis ten stanowi, że Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W związku z treścią art. 220 § 3 ww. ustawy przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem uiszczenia wpisu uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Sprawa niniejsza nie znajduje się w katalogu spraw objętych art. 239 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w których to sprawach, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu korzysta ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Jednocześnie skarżący nie należy do kręgu podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 2-4 p.p.s.a. Ponadto wskazania wymaga, że dla prawidłowości wydanego zarządzenia nie mają znaczenia kwestie związane z oceną legalności zaskarżonej decyzji, w tym kwestie dotyczące poświadczenia nieprawdy.
Słusznym było zatem wydanie zarządzenia o wezwaniu skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 złotych. Wysokość tego wpisu znajduje swoje umocowanie w przywołanym w treści zaskarżonego zarządzenia przepisie § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), który odnosi się do skarg z zakresu zagospodarowania przestrzennego, do których zaliczają się sprawy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wysokość wpisu sądowego w niniejszej sprawie wynika zatem wprost z obowiązujących przepisów prawa. Zaskarżona decyzja nie kwalifikuje się zaś do aktów o jakich mowa w § 2 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia. Jest to bowiem przepis ogólny, który ma zastosowanie do aktów jednostek samorządu terytorialnego niezależnie od przedmiotu sprawy.
Natomiast wskazany w zaskarżonym zarządzeniu § 2 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia określa w jakiej dokładnie przedmiotowo sprawie wynosi wpis sądowy od skargi. Przepis ten zgodnie z ogólnymi zasadami logiki prawniczej należy traktować jako przepis szczegółowy w stosunku do ww. przepisu ogólnego. W takim zaś przypadku znajduje zastosowania zasada prawa lex specialis derogat legis generali, co oznacza, że pierwszeństwo znajduje przepis szczegółowy przed przepisem ogólnym.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.