Prosto w prawo Dla profesjonalistyPro

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 299/08

Metryka

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Rozpoznanie
w dniu 8 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 2111/03 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku
Sprawa
w sprawie ze skargi C. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich postanawia: oddalić zażalenie
Skład
Sędzia NSA Małgorzata Stahl przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku tego Sądu z dnia 4 grudnia 2006 r., którym oddalono skargę C. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że we wniosku o przywrócenie terminu nie wykazano, aby uchybienie nastąpiło bez winy strony. W świetle akt sprawy niewiarygodne jest twierdzenie pełnomocnika skarżącego, że nie został powiadomiony o rozprawie, a fakt, że przebywał on na zwolnieniu lekarskim w terminie [...] listopada 2006 r. do [...] grudnia 2006 r. nie uzasadnia wniosku, skoro ta ewentualna przyczyna uchybienia terminu ustała przez upływem terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego ponownie podniósł, że nie był zawiadomiony o rozprawie, gdyż gdyby o niej wiedział, to – mając skierowanie do szpitala uzdrowiskowego - wnosiłby o jej odroczenie, albo ustanowiłby substytuta. Odmowa przywrócenia terminu powoduje zaś ujemne skutki dla skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy zauważyć, że przywrócenie terminu jest w możliwe wyłącznie, gdy uchybienie terminu powoduje ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zatem argument ten nie może stanowić sam przez się o przywróceniu terminu. Przywrócenie terminu może nastąpić na wniosek strony, w którym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, tymczasem w niniejszej sprawie Sąd słusznie ocenił, że okoliczności takie nie zostały wskazane. Z akt sprawy wynika bowiem, że pełnomocnik skarżącego został prawidłowo zawiadomiony o wyznaczonej rozprawie, a odbiór zawiadomienia poświadczył osobiście (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 35 akt sprawy), nie można zatem uznać, że nie był świadomy, iż w dniu 4 grudnia 2006 r. odbędzie się rozprawa w sprawie ze skargi C. K., którego jest pełnomocnikiem. W tej sytuacji nie sposób uznać, że termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku został uchybiony bez winy strony, wyłącznie dlatego, że pełnomocnik przebywał do dnia [...] grudnia 2006 r. w szpitalu uzdrowiskowym. Pełnomocnik bowiem sam wskazuje w swoich pismach, że pobyt w szpitalu uzdrowiskowym był zaplanowany, co w odróżnieniu od nagłej choroby – umożliwiało pełnomocnikowi podjęcie czynności, które zapobiegłyby ewentualnemu uchybieniu terminu (chociażby przez ustanowienie substytuta w sprawie). Nawet jeżeli by uznać, że pobyt w szpitalu uzdrowiskowym uniemożliwiał dokonanie czynności w terminie, przyczyna ta ustała przed upływem biegu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, tymczasem pełnomocnik nie wskazuje żadnych okoliczności, z których wynikałoby, że nie mógł złożyć wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w dniu 11 grudnia 2006 r., ani dlaczego nie zainteresował się biegiem sprawy aż do dnia [...] lutego 2007 r., mimo, że wiedział o tym, że sprawa miała być rozpoznawana w dniu 4 grudnia 2006 r. Ponieważ o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, a w sprawie niniejszej okoliczności takie nie zostały wskazane, nie sposób zarzucić błędnej oceny Sądowi I instancji.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.