Postanowienie NSA z 3 lutego 2022 r., II OZ 30/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 772/21 o umorzeniu postępowania

Sprawa

w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie realizacji robót budowlanych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach.

Skład

sędzia NSA Roman Ciąglewicz przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

Uzasadnienie.

Pismem z 4 czerwca 2021 r. B. S. (dalej jako: skarżąca), wniosła skargę na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie realizacji robót budowlanych.

Pismem z dnia 30 sierpnia 2021 r., doprecyzowanym następnie pismem z dnia 27 września 2021 r., pełnomocnik skarżącej cofnął skargę i wniósł o zwrot uiszczonego wpisu od skargi.

Postanowieniem z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 772/21, na podstawie art. art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach umorzył postępowanie oraz na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.orzekł o zwrocie wpisu od skargi.

Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie żadna z przesłanek uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, nie wystąpiła. Wobec tego, cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postępowanie sądowe umorzyć.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

1. art. 60 P.p.s.a w związku z art. 6 P.p.s.a. przez odstąpienie od pouczenia strony o skutkach ewentualnego cofnięcia skargi i przyjęcie interpretacji, iż pismo z 27 września 2021 r. zawiera wniosek o cofnięcie skargi mimo braku złożenia takiego oświadczenia wprost w sprawie, w której skarżąca nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, co skutkuje utratą po stronie skarżącej z możliwości skorzystania z prawa do Sądu;
2. art. 161 § 1 P.p.S.a przez błędne przyjęcie przez Sąd, że w pismach z 30 sierpnia 2021 r. oraz 27 września 2021 r. strona złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi, gdy ani wprost, ani w sposób dorozumiany strona nie złożyła takiego oświadczenia, co doprowadziło do umorzenia postępowania.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do dalszego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnie skargę. Stosownie zaś do art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a takie cofnięcie wiąże sąd. Sąd uzna jednak cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Skarżąca, reprezentowana przez nieprofesjonalnego pełnomocnika (swojego męża) w piśmie z dnia 30 sierpnia 2021 r. podniosła, że "bezprzedmiotowym jest procedowanie przez WSA w Gliwicach w przedmiotowej sprawie oznaczonej sygnaturą: ll SA/Gl 772/21. Zarządzeniem z dnia 2 września 2021 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do złożenia oświadczenia, czy w związku z zawartym w piśmie z dnia 30 sierpnia 2021 r. stwierdzeniem skarżącej, iż,,bezprzedmiotowym jest procedowanie w niniejszej sprawie'', skarżąca cofa skargę. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 27 września 2021 r. wskazał, że wnosi "o odniesienie się do treści art. 58 § 3 P.p.s.a., art.161 § 1 ust. 3 P.p.s.a. oraz art. 161 § 2 P.p.s.a. W omawianych pismach pełnomocnik skarżącej nie wskazał wprost, że cofa wniesioną skargę. Oczywiście stwierdzenie,,bezprzedmiotowym jest procedowanie w niniejszej sprawie'' sugeruje, że intencją pełnomocnika skarżącej jest cofnięcie skargi, jednak brak wyraźnego oświadczenia w tym zakresie, bez stosownego pouczenia przez Sąd pierwszej instancji, jakie skutki prawne niesie za sobą oświadczenie o cofnięciu skargi, nie mogło prowadzić do umorzenia postepowania.

Uznanie zatem wniosku skarżącej, działającej przez nieprofesjonalnego pełnomocnika, o wycofaniu skargi za dopuszczalny mogło nastąpić dopiero po jednoznacznym ustaleniu przez Sąd pierwszej instancji czy skarżąca nadal kwestionuje zaskarżone rozstrzygnięcia administracyjne, czy też wycofuje wszystkie swoje zarzuty zgłoszone wobec nich.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 i art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.