Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie J. W. i J. W. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 5 grudnia 2016 r.
Sąd, powołując się na treść art. 178 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że postanowienie Sądu z dnia 5 grudnia 2016 r. o odrzuceniu zażalenia zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 12 grudnia 2016 r. Pełnomocnik ten wniósł bowiem zażalenie w imieniu skarżących i – mimo wezwania – nie uzupełnił braków zażalenia. W konsekwencji, stosownie do treści art. 194 § 2 p.p.s.a., ostatnim dniem terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 5 grudnia 2016 r. był 19 grudnia 2016 r. Zażalenie na postanowienie z dnia 5 grudnia 2016 r. zostało złożone przez J. W. oraz J. W. w dniu 10 stycznia 2017 r. z uchybieniem terminu do jego złożenia. Zdaniem Sądu, bez znaczenia dla kwestii dochowania tego terminu jest okoliczność podnoszona przez skarżących, że dowiedzieli się o tym postanowieniu dopiero w dniu 3 stycznia 2017 r. Jak już stwierdzono termin do wniesienia zażalenia należało liczyć od chwili doręczenia go adwokatowi, który występował w imieniu skarżących.
Ponadto Sąd wskazał, że w związku z uchybieniem terminu do wniesienia zażalenia Sąd nie odniósł się do zarzutów podnoszonych przez skarżących, a dotyczących charakteru zażalenia odrzuconego przez Sąd w dniu 5 grudnia 2016 r., czy też nieprawidłowego sporządzenia tego postanowienia.
Zażalenie na podstawienie z dnia 19 stycznia 2017 r. wnieśli J. W. i J. W..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że zażalenie skarżących na postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2016 r. zostało wniesione po terminie, o jakim mowa w art. 194 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. W przypadku gdy zażalenie zostało wniesione po terminie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., podlega odrzuceniu.
Jak wynika z akt sprawy J. W. i J. W. w dniu 10 stycznia 2017 r. wnieśli zażalenie na postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 grudnia 2016 r., którego odpis został doręczony ich pełnomocnikowi w dniu 12 grudnia 2016 r. W tym miejscu wskazania wymaga, że Sąd I instancji trafnie ocenił prawidłowość doręczenia odpisu postanowienia Sądu z dnia 5 grudnia 2016 r. pełnomocnikowi skarżących. Przedmiotem postanowienia z dnia 5 grudnia 2016 r. było bowiem zażalenie (data wpływu do Sądu 25 października 2016 r.) wniesione przez pełnomocnika skarżących. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez skarżących dla ich pełnomocnika do wniesienia skargi kasacyjnej. Przedmiotem ww. postanowienia z dnia 5 grudnia 2016 r. jest właśnie sprawa "wpadkowa" dotycząca prawidłowości złożenia przez skarżących osobiście skargi kasacyjnej. Zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.
W tej zaś sprawie pełnomocnik skarżących będący adwokatem wniósł w terminie drugą skargę kasacyjną, która – po doręczeniu jej odpisu pełnomocnikowi organu – powinna podlegać przekazaniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem rozpoznania, ponieważ inne braki formalne skargi kasacyjnej zostały uzupełnione w terminie, a ponadto w tej sprawie przyznano skarżącym zwolnienie od kosztów sądowych co obejmuje swoim zakresem także postępowanie ze skargi kasacyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Jednak aktualne działania procesowe skarżących nie służą realizacji przysługującego im prawa do sądu, lecz w zasadzie skutecznie uniemożliwiają realizację tego prawa. Skarżący swoimi działaniami absorbują Sąd w sprawie "wpadkowej" dotyczącej wątku tzw. osobistego złożenia przez skarżących skargi kasacyjnej, zapominając, że ich pełnomocnik wniósł prawidłowo (skutecznie) drugą skargę kasacyjną, która właśnie spełnia wymóg, o jakim mowa w art. 175 § 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.