Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 stycznia 2005r., odrzucił skargę kasacyjną Spółki jawnej [...], reprezentowanej przez adwokata A. B., od wyroku tego Sądu z dnia 6 kwietnia 2004r.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została należycie opłacona, gdyż pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł opłatę znakami opłaty sądowej w kwocie 250 zł, co prowadzi do odrzucenia skargi kasacyjnej, stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W złożonym zażaleniu pełnomocnik strony skarżącej podnosi, że Sąd I instancji naruszył przepis art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 października 1995r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej (Dz.U. Nr 117, poz. 563 ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wymogi ustawowe dotyczące skargi kasacyjnej, która jest środkiem zaskarżenia sformalizowanym, obejmują między innymi sporządzenie skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, a w określonych sprawach przez doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, z wyjątkami, które nie mają znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Stosownie natomiast do art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
W niniejszej sprawie w myśl § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) od skargi na decyzję pobiera się wpis stały w kwocie 200 zł. Z interpretacji tego przepisu łącznie z § 3 rozporządzenia wynika, że skoro połowa tej kwoty wynosi 100 zł, to w takiej wysokości winien być uiszczony wpis od skargi kasacyjnej. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. obowiązuje od dnia 1 stycznia 2004r. tj. od daty dopuszczalności wniesienia skargi kasacyjnej. To zaś skutkuje ustaleniem wysokości i pobraniem wpisu od tej skargi wyłącznie na zasadach przewidzianych w tym akcie prawnym. Skoro zatem skargę kasacyjną sporządził radca prawny i nie opłacił jej należycie, to stosownie do art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała ona odrzuceniu.
Z przepisów intertemporalnych wynika, że nie sposób odwołać się do przepisów, których naruszenie zarzuca skarżący, ponieważ powołany przepis art. 97 § 2 cyt. ustawy "wprowadzającej" nie odsyła do wpisu od skargi kasacyjnej, instytucji nieznanej w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r. (czyli do dnia obowiązywania w sprawach sądowoadministracyjnych powoływanych przez skarżącego przepisów).
Należy zatem podkreślić, że uiszczenie opłaty sądowej nie może nastąpić w innej formie, niż przewidziana w art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Analogiczny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2004r., sygn. akt FZ 28/04, publ. ONSA i wsa z 2004r. Nr 1, poz. 4.
Na uwagę zasługuje również fakt, iż jest to przepis rangi ustawowej, wobec czego odmienne unormowanie form uiszczania opłat w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 października 1995r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej (Dz.U. Nr 117, poz. 563 ze zm.), które miało zastosowanie w postępowaniu przed NSA do dnia 31 grudnia 2003r., nie ma znaczenia w sprawie niniejszej.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.