Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1794/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi E.M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w skardze na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W ocenie Sądu złożony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Wskazując na normę art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wyjaśnił, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji oraz iż na tym etapie nie jest badana zasadność samej skargi. W ocenie Sądu z uwagi na niewskazanie przez stronę okoliczności uzasadniających wniosek brak było podstaw do jego pozytywnego załatwienia. Nadto Sąd dodał, że sam fakt wydania pozwolenia na budowę nie stanowi przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ze swej natury decyzje o pozwoleniu na budowę zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować trudne do odwrócenia skutki, jednakże skutki te należy uzasadnić oraz wykazać ich wystąpienie. Dlatego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł skarżący, zarzucając temu orzeczeniu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie wynikające z błędnego przyjęcia, że skarżący nie uzasadnił w sposób skuteczny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poprzez brak wykazania wystąpienia przesłanek, o których mowa we ww. przepisie, w sytuacji gdy okoliczności sprawy podniesione przez skarżącego w sposób bezpośredni wskazują na możliwość spowodowania przez decyzję trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenia znacznej szkody.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji, ewentualnie uchylenie postanowienia.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jego argumentacja na poparcie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej w stosunku do zaskarżonej decyzji zawarta jest w treści skargi. W ocenie skarżącego zezwolenie na budowę przed rozpatrzeniem skargi przez Sąd może spowodować powstanie szkód dla każdej ze stron sporu oraz nieodwracalnych zniszczeń w środowisku. Wykonanie tej decyzji grozi bezpowrotnym i nieuniknionym zakłóceniem ładu przestrzennego sąsiedztwa, jako że planowana inwestycja – budynek na 15 mieszkań na działce o powierzchni około 900 m², otoczona jest domami jednorodzinnymi z ogrodami. Nadto budowa obiektu w kształcie litery "L" może powodować odbicie fal dźwiękowych dochodzącego z lotniska hałasu w kierunku nieruchomości sąsiednich. Powyższe okoliczności będą prowadziły do powstania znacznej szkody u okolicznych mieszkańców ze względu na zagrożenie zdrowia wyziewami z szamba oraz istotne pogorszenie komfortu życia.
Dalej wskazano, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił okoliczności decydujących o wstrzymaniu wykonania decyzji, mimo ciążącego na nim obowiązku. Nie zostały uwzględnione okoliczności nie tylko niewskazane przez skarżącego, ale także i te, które wprost zostały przez niego zawarte we wniosku.
W odpowiedzi na zażalenie Z.B. wniosła o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż zakwestionowane postanowienie zasadniczo odpowiada prawu.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy (zobacz: postanowienie NSA z 9.02.2017 r. II OZ 79/17). Oczywiście, przy rozpatrywaniu wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej, Sąd może pewne okoliczności, które wynikają z akt sprawy, wziąć pod uwagę z urzędu, nie oznacza to jednak, że Sąd jest zobowiązany poszukiwać za stronę argumentów na poparcie zgłoszonego przez nią żądania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy, Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, iż skarżący nie wskazał żadnych takich okoliczności, które mogłyby świadczyć o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w analizowanym przepisie. Oceny tej nie zmienia argumentacja przedstawiona w zażaleniu. Bowiem wskazywana przez stronę kwestia zezwolenia na budowę bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, zakłócenie przez inwestycję ładu przestrzennego czy przekonanie strony o możliwości odbicia się fal dźwiękowych pochodzących z pobliskiego lotniska i skierowanie ich w stronę zabudowań sąsiednich, nie stanowią okoliczności o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. To czy planowana inwestycja zakłóca zastany ład przestrzenny, bądź czy zezwolenie na budowę bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe nie narusza prawa, będzie oceniane przy wydawaniu wyroku. Podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić także przekonanie skarżącego o negatywnym wpływie planowanej inwestycji na zdrowie okolicznych mieszkańców w postaci "wyziewów z szamba" czy spotęgowania hałasu poprzez odbicie od ścian budynku fal dźwiękowych. Okoliczności tych bowiem skarżący nie uprawdopodobnił.
Nadto dodać należy, że skarżący nie wskazał również i okoliczności, które jego zdaniem Sąd winien wziąć pod uwagę, a czego nie zrobił. Zatem i argumentacja w tym zakresie musi zostać uznana za nieusprawiedliwioną.
Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.