Postanowienie NSA z 21 marca 2006 r., II OZ 307/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. i J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 2853/02 o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 października 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 2853/02 oddalającego skargę E. i J. G. na decyzję Wojewody Pomorskiego w Gdańsku z dnia 28 października 2002r r., Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz przewodniczący

Uzasadnienie

II OZ 307/06

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 20 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę E. i J. G. na decyzję Wojewody Pomorskiego w Gdańsku z dnia 20 października 2002 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Słupska z dnia 24 września 2002r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 października 2005 r., pełnomocnik skarżącego radca prawny K. M. wniósł w dniu 23 stycznia 2006 r. skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 1 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 2853/02, odrzucił powyższą skargę kasacyjną.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga kasacyjna wniesiona przez pełnomocnika skarżącego, radcę prawnego K. M. nie została opłacona i zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "ppsa" podlegała odrzuceniu przez Sąd. Odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 lutego 2006 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 lutego 2006 r.

W dniu 11 lutego 2006 r. radca prawny K. M. wniósł zażalenie, w którym rozstrzygnięciu Sądu z dnia 1 grudnia 2004 r. zarzuca naruszenie przepisów postępowania, przez nieuwzględnienie § 5 ust 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). W ocenie skarżących ww. przepis odnosi się do każdej skargi, w tym również skargi kasacyjnej i w związku z tym wpis powinien być uiszczony na wezwanie Sądu. Ponadto przepis art. 219§ 1 ppsa stoi w sprzeczności z § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 219 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie.

Skarga kasacyjna jest pismem, które podlega opłacie stałej. Wysokość wpisu określa się w oparciu o § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). Zgodnie z art. 221 p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

W niniejszej sprawie, należny wpis od skargi kasacyjnej nie został uiszczony. Zgodnie ze znajdującym się w aktach pełnomocnictwem, skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik skarżącego, radca prawny K. M.. Stosownie do powołanego wyżej przepisu art. 221 p.p.s.a., Sąd nie wzywa adwokata ani radcy prawnego do uiszczenia opłat od wnoszonych przez nich pism.

W odniesieniu do zarzutu zażalenia, iż Sąd I instancji nie zastosował przepisu § 5 ust. 2 powyższego rozporządzenia, należy stwierdzić, że przepis ten pozostawał w sprzeczności z art. 221 ppsa i z tej przyczyny wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006r. sygn. akt SK 11/05 orzeczono o jego niezgodności z art. 221 ppsa oraz art. 2 Konstytucji RP.

Zarzut podniesiony w zażaleniu, co do niezastosowania wymienionego przepisu przez Sąd I instancji nie mógł zatem zostać uwzględniony.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.