Uzasadnienie
Postanowieniem z 16 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił G.K. (dalej jako "skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji własnej z [...] kwietnia 2016 r. uchylającej decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2016 r. nakazującej rozbiórkę umocnienia liniowego brzegu Zbiornika Zegrzyńskiego na wysokości działek nr [...]/1 i [...] w m. [...]. W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wskazał, że wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że na etapie badania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd nie bada skargi ani zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zarzucając naruszenie art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a.")
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji w tej sprawie. Przede wszystkim podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia uwzględniając stan prawny i faktyczny z daty jego wydania. Nie ulega natomiast wątpliwości, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił akta sprawy i treść wniesionej skargi zawierającej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na tej podstawie Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że wniosek ten nie został w żaden sposób uzasadniony, co uniemożliwiało ocenę przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Ponadto w treści zażalenia skarżący nie podniósł żadnych argumentów, które mogłyby zostać ocenione w kategorii przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący podniósł jedynie zarzuty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji, co jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji nie podlega ocenie na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 61 § 3 oraz w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.