Uzasadnienie
Postanowieniem z 21 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 727/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucającego skargę L. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie warunków zabudowy.
Powyższe rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z [...] października 2019 r. skarżąca wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. Następnie zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z [...] listopada 2019 r. wezwano skarżącą, do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie reprezentowania strony skarżącej (KRS) oraz do uiszczenia wpisu sądowego. Powyższe wezwanie zostało doręczone Spółce [...] grudnia 2019 r.
W dniu [...] grudnia 2019 r. skarżąca uiściła wpis, natomiast nie przesłała odpisu KRS.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał na treść art. 28, 29 i 49 § 1 p.p.s.a. Następnie wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że termin na uzupełnienie braku formalnego upłynął bezskutecznie w dniu [...] grudnia 2019 r., zaś brak dokumentu pozwalającego na ustalenie osób uprawnionych do reprezentacji podmiotu skarżącego uniemożliwia nadanie skardze biegu.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się spółka i wnosząc o jego uchylenie w całości, w zażaleniu, zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 29 p.p.s.a. polegające na uznaniu, że nieuzupełnienie odpisu KRS stanowi brak formalny skargi skutkujący jej odrzuceniem. Wskazała, że przepis ten wymaga po 18 latach swego obowiązywania stosowania w kontekście jawnych i dostępnych powszechnie rejestrów co przy jego redakcji w 2002 r. nie miało miejsca. Podniosła, że zakwestionowanie umocowania w konsekwencji musi prowadzić do wniosku, że wezwanie skierowane do spółki nie mogło być doręczone skutecznie, skoro umocowanie skarżącego jest zakwestionowane. W konkluzji zauważyła, że Sąd albo powinien uznać, że skarga złożona jest przez organ spółki albo uznać, że organu tego nie ma bo nie udowodnił swego umocowania a wówczas wezwanie skierowanie do niego jest czynnością bezskuteczną. Ponadto w jej ocenie skoro organy administracji uznały umocowanie spółki to badanie tego umocowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym staje się zbędne a jego kwestionowanie powinno prowadzić do zniesienia postępowania skoro organ spółki nie jest umocowany zdaniem sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie, czego nie kwestionuje skarżąca, pomimo doręczonego wezwania do uzupełnienia braku formalnego w postaci nadesłania aktualnego odpisu KRS Spółka czynności tej nie dokonała.
W zażaleniu podniosła ona, że żądany odpis jest informacją ogólnie dostępną i znajduje się na stronie internetowej rejestru sądowego zatem w czasach rozwiniętych technologii i powszechnej dostępności Internetu, przy możliwym wglądzie do rejestrów KRS on-line, nieprzedłużenie odpisu KRS nie może skutkować odrzuceniem skargi.
Zauważyć należy, że kwestia ta była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt I FZ 155/19, odnosząc się do kwestii samodzielnego zweryfikowania przez sąd KRSu spółki, stwierdził, że "w świetle art. 28 § 1 w zw. z art. 29 P.p.s.a., osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem tym w przypadku spółki prawa handlowego jest co do zasady odpis z rejestru przedsiębiorców KRS, czyli dokument, o przedstawienie którego została wezwana skarżąca. Zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., a w sytuacji, gdy strona nie uczyni zadość wezwaniu w ww. zakresie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Powyższego stanowiska nie zmienia okoliczność, że zgodnie z art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 986 ze zm.) pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, tj. odpisów odpisy, wyciągów i zaświadczeń oraz udzielanych informacji z Rejestru. Należy bowiem wskazać, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15)."
Tym samym przyjąć należało, że skarżąca istotnie nie uzupełniła braku formalnego skargi, co skutkowało jego odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak prawidłowo przyjął Sąd I instancji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.