Uzasadnienie
Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 17 stycznia 2005r., sygn. akt 3 II SA/Wr 518/2001 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego T. P. o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 17 lutego 2004r. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący został zwolniony od kosztów sądowych oraz ustanowiono dla niego adwokata w celu wniesienia skargi kasacyjnej. Wyznaczony adwokat nie znalazł podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, o czym skarżący został poinformowany. W związku z powyższym pismem z dnia 19 sierpnia 2004r. T. P. zwrócił się o "przywrócenie terminu do rozpoznania i napisania kasacji przez innego adwokata".
Po złożeniu dodatkowych wyjaśnień przez adwokata skarżący pismem Sądu z dnia 22 listopada 2004r. został wezwany do sprecyzowania wniosku – i na wypadek gdyby podtrzymywał go jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej - do dokonania czynności, co do której wnosi przywrócenie terminu, czyli do złożenia skargi kasacyjnej. W odpowiedzi skarżący wniósł o "pełną reasumpcję prawa do darmowego prawnika w celu napisania skargi kasacyjnej".
Sama czynność nie została jednak dokonana w wyznaczonym przez Sąd terminie, a zatem wniosek ten został w drodze zarządzenia Sądu pozostawiony bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 w związku z art. 87 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Na powyższe zarządzenie T. P. złożył zażalenie, w którym zawarł obszerny wywód kwestionujący pozostawienie bez rozpoznania złożonego przezeń wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie mógł odnieść skutku prawnego wniosek skarżącego o swego rodzaju "przedłużenie" terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w związku z ustanowieniem nowego adwokata, o co skarżący zabiega w pkt 6 zażalenia. Należy bowiem zauważyć, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie przewidują takiej instytucji prawnej jak wniosek o "przedłużenie", czy "wstrzymanie" terminu biegnącego do wniesienia środka zaskarżenia, który to termin jest terminem ustawowym.
W tej sytuacji należy uznać, że istotnie skarżący nie dopełnił wymogu określonego w art. 87 § 4 tej ustawy, polegającego na tym, że jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, strona dokonuje tej czynności procesowej, której wniosek dotyczy. Fakt, że skarżący oczekiwał na ustanowienie kolejnego adwokata w sprawie nie zwalniał go z tego obowiązku, tym bardziej, że nie mógł on oczekiwać, że wniosek o wyznaczenie innego adwokata zostanie uwzględniony. Przyznane skarżącemu prawo pomocy polegające na zwolnieniu od kosztów sądowych oraz ustanowieniu adwokata z urzędu zostało bowiem skonsumowane przez zajęcie stanowiska przez wskazanego przez Okręgową Radę Adwokacką we Wrocławiu adwokata polegającego na odmowie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do argumentów zażalenia odnośnie działalności ustanowionego w sprawie adwokata, wskazać należy, że strona może na etapie skierowania przez Sąd postanowienia o przyznaniu prawa pomocy obejmującego ustanowienie adwokata (radcę prawnego) z urzędu porozumieć się z właściwym organem samorządu zawodowego adwokatów (radców prawnych) co do tego, który z wykonujących zawód prawniczy wykwalifikowanych prawników będzie reprezentował jej interesy w sprawie sporządzenia (wniesienia) skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji. Wyznaczenie adwokata z urzędu przez korporację prawniczą oraz podjęcie przez niego czynności polegającej na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stanowi wykonanie wydanego w danej sprawie postanowienia Sądu z dnia 5 lipca 2004r. o przyznaniu prawa pomocy obejmującego m.in. ustanowienie adwokata z urzędu.
W niniejszej sprawie pismo skarżącego z dnia 19 sierpnia 2004r., w którym zwraca się po raz pierwszy o wyznaczenie innego adwokata, nie wszczęło w istocie nowego postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy. O tym natomiast, jaka jest sytuacja prawna (procesowa) strony, Sąd poinformował ją stosownie do wymogu art. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Reasumując, należy stwierdzić, iż w powołanej ustawie brak jest przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia kolejnego adwokata (radcy prawnego) w sytuacji, gdy dotychczas wyznaczony adwokat (radca prawny) nie spełnił jej oczekiwań (w ocenie strony nie działał zgodnie z jej interesem). Gdyby zatem wbrew temu stanowisku strona zamierzała jednak wnieść skargę kasacyjną, to mogła to uczynić poprzez ustanowienie dowolnego adwokata lub radcę prawnego na swój koszt.
Należy zatem stwierdzić, że zaskarżone zarządzenie Sądu odpowiada prawu.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.