Postanowienie NSA z 1 lutego 2006 r., II OZ 31/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 1 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt III SA/Gd 30/05 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Gdańsku z dnia 10 listopada 2004 r., Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Janina Kosowska przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, posiada stały dochód w postaci świadczenia emerytalnego w wysokości 1073, 23 zł oraz dochód z tytułu dzierżawy lokalu w kwocie 250 zł. Skarżący jednocześnie nie posiada innych osób na utrzymaniu, a także w 2004 r. uzyskał przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 11 469, 24 zł. Należy także zauważyć, że na dzień 28 września 2005 r. saldo rachunku skarżącego wynosiło kwotę 1206,08 zł. Na tej podstawie Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że nie posiada kwoty jaką ustalił Sąd i nie przyznanie mu prawa pomocy jest dla niego "wielką krzywdą". Ponadto, skarżący przebywał w szpitalu cztery razy, co spowodowało, że nie mógł sprzedawać towaru, a "towar został zakupiony z oszczędności z emerytury i dzierżawy sklepu".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W doktrynie wskazuje się ponadto, że prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku – T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis s. 628.

Trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, że skoro skarżący posiada stałe źródło dochodu w postaci świadczenia emerytalnego w wysokości 1073, 23, dochód z dzierżawy lokalu w kwocie 250 zł, w 2004 r. uzyskał przychód z tytułu prowadzonej działalności w kwocie 11 469, 24 zł, a przy tym nie posiada innych osób na utrzymaniu, nie było podstaw pozwalających na stwierdzenie, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Należy także zauważyć, że skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, w związku z czym jego wydatki sprowadzają się jedynie do pokrycia kosztów wynagrodzenia radcy prawnego. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.