Postanowienie NSA z 29 stycznia 2008 r., II OZ 31/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt II SAB/Gd 61/06 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi S. W. i H. H. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", postanowieniem z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt. II SA/Gd 61/06, odmówił S. W. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi S. W. i H. H. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że w jego ocenie z dokumentów przedstawionych przez skarżącego nie wynika aby zostały wypełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 1 czy z pkt 2 ppsa, co uniemożliwia przyznanie skarżącemu prawa pomocy ani w zakresie całkowitym ani w zakresie częściowym. Ponadto Sąd podniósł, że skarżący wskazał, iż przeprowadził remont w domu, co w ocenie Sądu oznacza, że miał środki pieniężne na koncie, które mógł przeznaczyć na poniesienie kosztów sądowych bądź ustanowienie adwokata. Fakt, iż skarżący posiada nieruchomość rolną jest zdaniem Sądu wystarczający by zaciągnąć pożyczkę na poniesienie kosztów sądowych.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S. W. wyrażając swoje niezadowolenie z powyższego rozstrzygnięcia oraz stwierdził, że postanowienie zamyka mu drogę do sądu. Skarżący stwierdził ponadto, że w jego ocenie twierdzenia Sądu, co do poczynienia oszczędności oraz pokrycia kosztów sądowych, są oderwane od rzeczywistości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 246 § 1 ust. 1 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Orzeczenie w tej sprawie Sąd wydaje na podstawie oświadczeń strony mając na uwadze okoliczności podane w tym oświadczeniu i w razie potrzeby przedstawione przez stronę dowody.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z dokonaną przez Sąd I instancji oceną sytuacji finansowej i możliwości płatniczych skarżącego. Wobec faktu, iż przyznanie prawa pomocy jest szczególną instytucją postępowania sądowoadministracyjnego, mającą na celu zagwarantowanie prawa do sądu osobom nie mającym możliwości ponoszenia kosztów sądowych oraz w związku z dowodami przedstawionymi przez skarżącego, z których wynika, iż skarżący oprócz domu posiada nieruchomość rolną, skarżącego nie można uznać za osobę ubogą, która mogłaby skorzystać z instytucji prawa pomocy.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art.197 ppsa.